Top 100 · Malarstwo francuskie
100 francuskich malarzy, którzy ukształtowali historię sztuki
Od Poussina do Matisse'a, od Moneta do Soulages: cztery wieki arcydzieł, szkół i wizualnych rewolucji.
Malarstwo francuskie nie jest wyjątkowym stylem, ale ciągiem debat: klasyczny porządek lub romantyczna wolność, warsztat lub plener, rysunek lub kolor, figuracja lub abstrakcja. Ta Top 100 łączy mistrzów dworskich, niezależnych, awangardy i sceny powojenne w jasnej, ilustrowanej i udokumentowanej podróży.
Klasycyzm, romantyzm, impresjonizm, nowoczesność i abstrakcja.
Zrozumieć przed klasyfikacją
Malarstwo francuskie konstruowane jest poprzez szkoły, instytucje i opozycje
Od XVII wieku do czasów współczesnych Paryż zajmuje centralne miejsce nie podsumowując całej francuskiej kreacji samej w sobie Akademia, królewskie zamówienia, Salon, muzea, a następnie galerie strukturyzują kariery i gusta W obliczu nich niezależne warsztaty, Barbizon, wystawy impresjonistów i awangardy wymyślają inne sposoby pokazywania i patrzenia.
Ta historia rzadko porusza się w linii prostej Poussin i Le Brun bronią jasności kompozycji; Delacroix uwalnia kolor; Courbet narzuca zwykłą teraźniejszość; Monet czyni światło tematem; Cézanne rekonstruuje naturę; Matisse, Duchamp, Dubuffet czy Soulages przesuwają wówczas same granice malarstwa.
Otwarta geografia
Bycie malarzem francuskim wykracza poza jedyną kwestię miejsca urodzenia
Kilku artystów w tym rankingu urodziło się poza Francją, nabyło francuską narodowość lub zbudowało większość swoich prac w Paryżu Camille Pissarro, Alfred Sisley, Sonia Delaunay, Félix Vallotton, Kees van Dongen i Hervé Télémaque wspominają, że francuska szkoła również była odżywiana przez cyrkulacje, wygnania i spotkania.
Wybór zachowuje zatem artystów trwale związanych z francuską historią malarstwa, jej instytucjami i sieciami Definicja ta pozwala uniknąć sprowadzania tradycji międzynarodowej do paszportu, przy jednoczesnym zachowaniu precyzyjnego artystycznego i historycznego związku z Francją.
100 najważniejszych kryteriów
Wpływ, wynalazek, jakość pracy i znaczenie historyczne
Ranking przekracza cztery kryteria: znaczenie dzieła, wynalezienie języka, wpływ wywierany na innych artystów i zdolność do reprezentowania decydującego etapu. Pierwsze szeregi skupiają najbardziej strukturyzujące postacie; poniższe otwierają historię malarzom, którzy są mniej znani, ale niezbędni do zrozumienia szkoły, przejścia lub pokolenia.
To nie jest ostateczna lista 100 najlepszych działa jak mapa: pozwala rozpoznać główne punkty orientacyjne, a następnie poruszać się między portretem, krajobrazem, sceną rodzajową, abstrakcją, malarstwem społecznym i współczesnymi eksperymentami.
Rozdział I · 1 -20
Podstawowe liczby
Od Matisse’a po Moreau, malarzy tworzących wielkie historie sztuki francuskiej i jej głównych zerwań.
#1
Henryk Matisse
Mistrz koloru, odnawia nowoczesne malarstwo poprzez uproszczenie i intensywność dekoracyjną.
Zobacz kolekcję
#2
Claude’a Moneta
Lider impresjonizmu, przemieniał światło i pory roku w prawdziwe tematy obrazowe.
Zobacz kolekcję
#3
Paweł Cezanne
Istotny pomost między impresjonizmem a nowoczesnością, przygotowuje kubizm poprzez konstruowanie form.
Zobacz kolekcję
#4
Eugeniusz Delacroix
Romantyczny przywódca, powiększa dramatyczną energię poprzez kolor i ruch.
Zobacz kolekcję
#5
Nicolasa Poussina
Nawiązanie do francuskiego klasycyzmu, komponuje sceny historyczne z porządkiem i miarą.
Zobacz kolekcję
#6
Édouard Manet
Jako postać kluczowa otwiera drogę do nowoczesności, wstrząsając zasadami akademickimi.
Zobacz kolekcję
#7
Edgara Degasa
Obserwator ruchu, tworzył sławnych tancerzy, sceny miejskie i nowoczesne kadrowanie.
Zobacz kolekcję
#8
Pierre-Auguste Renoir
Jako główny impresjonista celebruje postać ludzką i żywe ciepło koloru.
Zobacz kolekcję
#9
Jean-Auguste-Dominique Ingres
Mistrz rysunku neoklasycznego, narzuca ideał czystej linii.
Zobacz kolekcję
#10
Jacques’a-Louisa Davida
Jacques-Louis David czyni portret, szarmancką scenę lub wspaniały wystrój sztuką elegancji, światła i obecności.
Zobacz kolekcję
#11
Gustawa Courbeta
Postać realizmu, twierdzi, że jest to malarstwo bezpośrednie, społeczne i antyakademickie.
Zobacz kolekcję
#12
Georgesa Seurata
Wynalazca pointylizmu, konstruuje swoje obrazy poprzez rygorystyczną naukę o kolorze.
Zobacz kolekcję
#13
Pawła Gauguina
Odważny postimpresjonista, poszukiwał symbolicznego obrazu o kolorowych, jednolitych kolorach.
Zobacz kolekcję
#14
Georgesa Braque’a
Przed kubizmem przeszedł decydującą fazę płową, w której krajobrazy estaque stały się blokami ciepłego, skonstruowanego koloru.
Przeczytaj biografię
#15
Fernanda Legera
Francuski modernista, celebruje maszynę, kształty rurowe i monumentalny kolor.
Zobacz kolekcję
#16
Antoine’a Watteau
Malarz walecznych festiwali, instaluje poezję melancholijną w elegancji XVIII wieku.
Zobacz kolekcję
#17
Teodor Géricault
Intensywnie romantyczny, nadaje ciału, dramatowi i bieżącym wydarzeniom nową siłę.
Zobacz kolekcję
#18
Jean-Baptiste-Camille Corot
Urodzony w Paryżu w rodzinie sukienników, był zmarłym malarzem: do domu Achille’a Etny Michallona wszedł dopiero w 1822 roku, po śmierci ojca, następnie w pracowni Jeana-Victora Bertina.
Zobacz kolekcję
#19
Jean-Francois Millet
Malarz życia chłopskiego, nadaje robotnikom wiejskim monumentalną godność.
Zobacz kolekcję
#20
Rozdział II · 21-40
Symbolika, nowoczesność i wielkie głosy
Symboliści, impresjoniści, nabi i realiści poszerzają pole koloru, percepcji i współczesnego podmiotu.
#21
Odilon Redon
Artysta marzeń i symboli, otwiera wewnętrzny świat zbudowany z kwiatów i objawień.
Zobacz kolekcję
#22
Pierre’a Bonnarda
Pierre Bonnard uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#23
Henriego de Toulouse-Lautreca
Plakaty, kabarety i nocne portrety stają się pod jego nerwową cechą nieporównywalną kroniką współczesnego paryskiego życia.
Zobacz kolekcję
#24
Berthe Morisot
Wielka impresjonistka, maluje nowoczesną intymność lekkim i świetlistym akcentem.
Zobacz kolekcję
#25
Gustave’a Caillebotte’a
Jego śmiałe perspektywy, paryskie ulice i sceny pracy łączą realistyczną precyzję z nowoczesnym doświadczeniem miasta.
Zobacz kolekcję
#26
#27
#28
Raoula Dufy’ego
Raoul Dufy uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#29
#30
Maurycego de Vlamincka
Uosabia instynktowną stronę fowizmu: gęstą pastę, kwaśne czerwienie, elektryczne zielenie i podmiejskie krajobrazy malowane jak wyładowanie energii.
Przeczytaj biografię
#31
Jean-Baptiste-Siméon Chardin
Nadaje martwym naturom i gestom domowym cichą grawitację opartą na materii, równowadze i świetle.
Zobacz kolekcję
#32
François Bouchera
Główny malarz rokokowy, łączy w sobie zmysłowość, wystrój i wyrafinowaną mitologię.
Zobacz kolekcję
#33
#34
Wycieczka po Georges de La
Georges de La Tour sprawia, że światło, ruch i obecność są siłą napędową natychmiast rozpoznawalnego doświadczenia obrazkowego.
Zobacz kolekcję
#35
Claude'a Lorraina
Wielki klasyczny architekt krajobrazu, przekształca słońce i horyzonty w idealne sceny.
Zobacz kolekcję
#36
Kamil Pissarro
Filar impresjonizmu, z żywym akcentem eksploruje krajobrazy, miasta i sceny wiejskie.
Zobacz kolekcję
#37
Elisabeth Vigée Le Brun
Elisabeth Vigée Le Brun czyni portret, szarmancką scenę lub wspaniały wystrój sztuką elegancji, światła i obecności.
Zobacz kolekcję
#38
Rosa Szczęście
Jego monumentalne zwierzęta łączą w sobie dokładną obserwację, swobodę kariery i epicką wielkość świata przyrody.
Zobacz kolekcję
#39
Honorowa Daumier
Honoré Daumier uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#40
Zuzanna Valadon
Samouk ze świata Montmartre, maluje akty, portrety i wnętrza z wyjątkową fizyczną szczerością.
Zobacz kolekcjęRozdział III · 41-60
Szkoła paryska, abstrakcja i starożytne korzenie
Awangardy XX wieku prowadzą tu dialog z fundamentami renesansu i francuskiego Wielkiego Siecle.
#41
Maurycego Utrillo
Jego widoki na Montmartre przekształcają białe ściany, opuszczone ulice i popularne fasady w wrażliwe wspomnienie współczesnego Paryża.
Zobacz kolekcję
#42
Édouarda Vuillarda
Édouard Vuillard wprowadza kolor, plakaty, intymność i sztukę dekoracyjną do dialogu we francuskiej nowoczesności pod koniec stulecia.
Zobacz kolekcję
#43
Maurycego Denisa
Maurice Denis uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#44
Georgesa Rouaulta
Uczeń Gustave'a Moreau z Matisse'em dzieli się wyrazistą intensywnością dzikich zwierząt, jednocześnie ładując je duchową grawitacją.
Przeczytaj biografię
#45
Franciszek Picabia
Francis Picabia uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#46
Jeana Dubuffeta
Świętując surowce, graffiti i indocile formy, radykalnie rzuca wyzwanie hierarchiom dobrego smaku.
Przeczytaj biografię
#47
Jeana Fautriera
Gruby i zraniony materiał sprawia, że powierzchnia obrazkowa jest miejscem pamięci, szczególnie w serii Zakładnicy.
Przeczytaj biografię
#48
Mikołaj ze Stael
Nicolas de Staël uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#49
Yvesa Kleina
błękit IKB, monochromaty i antropometrie sprawiają, że kolor, pustka i gestykulacja są tematami pracy.
Przeczytaj biografię
#50
Pierre’a Soulagesa
Z eternikiem przekształca czerń w przestrzeń światła, modulowaną przez smugi, odbicia i ruch spojrzenia.
Przeczytaj biografię
#51
François Cloueta
Pcha sztukę francuskiego portretu w stronę wyrafinowanej dokładności, w której psychologia i tkaniny reagują na siebie.
Zobacz kolekcję
#52
Jeana Cloueta
Jego portrety dworskie definiują trzeźwą prezencję, uważną na twarz, kostium i rangę społeczną.
Zobacz kolekcję
#53
Szymon Vouet
Simon Vouet równoważy barokową elokwencję z klarownością kompozycji i bardzo francuskim mistrzostwem narracji.
Zobacz kolekcję
#54
Walentego de Boulogne
Valentin de Boulogne równoważy barokową elokwencję z klarownością kompozycji i bardzo francuskim mistrzostwem narracji.
Zobacz kolekcję
#55
Ludwik Krasnolud
Jego chłopskie rodziny, dostojne i milczące, narzucają bez podkreślenia monumentalność w sercu francuskiego realizmu.
Zobacz kolekcję
#56
Philippe'a de Champaigne'a
Philippe de Champaigne równoważy barokową elokwencję przejrzystością kompozycji i bardzo francuskim mistrzostwem narracji.
Zobacz kolekcję
#57
Charlesa Le Bruna
Charles Le Brun równoważy barokową elokwencję z klarownością kompozycji i bardzo francuskim mistrzostwem narracji.
Zobacz kolekcję
#58
Hiacynt Rigaud
Jego sztuka portretowania ceremonialnego ustanowiła słownictwo majestatu, drapowania i obecności, które odziedziczy XVIII wiek.
Zobacz kolekcję
#59
Nicolas de Largillière
Pomiędzy barokowym przepychem a nową elegancją, przemienia światowe portrety w spektakl koloru, faktury i obecności.
Zobacz kolekcję
#60
Jeana Baptiste’a Greuze’a
Jean-Baptiste Greuze sprawia, że portret, dzielna scena lub wspaniały wystrój są sztuką elegancji, światła i obecności.
Zobacz kolekcjęRozdział IV · 61-80
Od oświecenia do impresjonizmu
Portret, krajobraz, scena płci i życie współczesne rysują kolejną genealogię, od XVIII wieku po niezależnych.
#61
Huberta Roberta
Ruiny, ogrody i wyimaginowana architektura pozwalają połączyć elegancję, pamięć i przyjemność chodzenia.
Zobacz kolekcję
#62
Louisa Boilly’ego
Louis Boilly sprawia, że portret, dzielna scena lub wspaniały wystrój są sztuką elegancji, światła i obecności.
Zobacz kolekcję
#63
Horacego Verneta
Jego dziadek Józef uwiecznił porty śródziemnomorskie, jego ojciec Carle panował nad malarstwem jeździeckim.
Zobacz kolekcję
#64
Teodor Rousseau
Nadaje dębom, bagnom i niebu Barbizon niemal moralną powagę, odziedziczoną po romantycznym wzniosłości.
Zobacz kolekcję
#65
Narcisse Diaz de la Pena
Pod drzewami Fontainebleau jego świetlisty materiał przekształca las w zmysłową i tajemniczą przestrzeń.
Zobacz kolekcję
#66
Williama-Adolphe’a Bouguereau
Jego mitologiczne akty kobiece, sceny biblijne, portrety dzieci i kompozycje religijne osiągają niezrównaną wirtuozerię techniczną, która przyniosła mu za życia ogromną sławę - jest członkiem Instytutu, Komendantem Legii Honorowej, wystawianej na całym świecie.
Zobacz kolekcję
#67
Aleksandra Cabanela
Francuski malarz akademicki, ucieleśnia elegancję rysunku w XIX wieku.
Zobacz kolekcję
#68
Jamesa Tissota
James Tissot sprawia, że portret, dzielna scena lub wspaniały wystrój są sztuką elegancji, światła i obecności.
Zobacz kolekcję
#69
Henri Fantin-Latour
Henri Fantin-Latour łączy kolor, plakaty, intymność i sztukę dekoracyjną we francuskiej nowoczesności końca stulecia.
Zobacz kolekcję
#70
#71
Ewa Gonzales
Blisko Maneta malowała portrety i sceny domowe z jasnym światłem i wyrafinowaną kompozycją.
Zobacz kolekcję
#72
Marii Bracquemond
Jego plenery i świetliste harmonie zapewniły mu istotne miejsce wśród impresjonistów.
Zobacz kolekcję
#73
Armanda Guillaumina
Impresjonista bliski Pissarro i Cézanne, wyróżnia się kolorowymi krajobrazami.
Zobacz kolekcję
#74
Henriego Rousseau
Malarz samouk, tworzy wyimaginowane dżungle i rozpoznawalny naiwny wszechświat.
Zobacz kolekcję
#75
Pawła Serusiera
Talizman i jego nauczanie sprawiają, że płaski kolor jest podstawową zasadą Nabisów.
Zobacz kolekcję
#76
Emila Bernarda
Syntetyzm i partycjonizm pozwalają mu upraszczać postacie i krajobrazy w silnie kolorowe znaki.
Zobacz kolekcję
#77
Henriego Edmonda Crossa
Podzielony dotyk przekształca śródziemnomorski krajobraz w świetlistą mozaikę i stopniowo uwalnia kolor.
Zobacz kolekcję
#78
Maksymilian Luce
Jego neoimpresjonistyczne badania pokazują, jak miejskie światło i podzielony dotyk mogą nasilać doznania.
Zobacz kolekcję
#79
Paula Ransona
Arabeski roślinne, mity i sztuka dekoracyjna sprawiają, że jego prace Nabi znajdują się w naturalnej bliskości secesji.
Zobacz kolekcję
#80
Ker-Xavier Roussel
Jego świetliste mitologie osadzają fauny i nimfy w nowoczesnym krajobrazie odziedziczonym po estetyce Nabi.
Zobacz kolekcjęRozdział V · 81 -100
Nabi, awangardy i sceny powojenne
Linia dekoracyjna, abstrakcja, nowy realizm i figuracja narracyjna rozciągają malarstwo francuskie aż do dziś.
#81
Aristide Maillol
W jego śródziemnomorskich obrazach klarowność mas i uproszczenie dekoracyjne łączą się z ideałem płowego.
Zobacz kolekcję
#82
Feliks Vallotton
Félix Vallotton uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#83
Alberta Marqueta
Porty, nabrzeża i miasta zbudowane są przez kilka pewnych linii i kolorowych harmonii niezwykłej gospodarki.
Zobacz kolekcję
#84
Otto Friesza
Od fowizmu po bardziej klasyczną konstrukcję, zachowuje potężne poczucie objętości, krajobrazu i koloru.
Zobacz kolekcję
#85
Henriego Manguina
Śródziemnomorskie światło, akty i odważne kolory nadają jego fowizmowi wyraźną i zrównoważoną zmysłowość.
Zobacz kolekcję
#86
Maria Laurencin
Jej portrety w bladym tonie wymyślają marzycielską kobiecość, która stała się symbolem szkoły paryskiej.
Zobacz kolekcję
#87
Alberta Gleizesa
Albert Gleizes uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Zobacz kolekcję
#88
Jeana Metzingera
Przed teoretycznym kubizmem badał dywizjonizm, płaskie obszary i współczesny kolor w następstwie dzikich badań.
Zobacz kolekcję
#89
Franciszek Kupka
Frantiszek Kupka uwalnia kolor i upraszcza kształty w rozszerzeniu fowizmu, symboliki i współczesnych badań.
Przeczytaj biografię
#90
Keesa van Dongena
Elektryzuje współczesny portret pomarańczowym ciałem, dymnymi oczami i światową zmysłowością, która przekształca fowizm w nocny spektakl.
Przeczytaj biografię
#91
Karola Camoina
Członek koła Matisse'a w warsztacie Moreau, łączy solidny rysunek, przejrzystą paletę i południowe krajobrazy skrzyżowane przez płowego łosia.
Przeczytaj biografię
#92
Sonia Delaunay
Krąży równoczesne kontrasty pomiędzy malarstwem, tekstyliami, książkami i modą, poszerzając terytorium koloru.
Przeczytaj biografię
#93
Marcela Duchampa
Jego gotowe przesuwa wartość artystyczną produkcji w kierunku wyboru, kontekstu i idei.
Przeczytaj biografię
#94
Niki de Saint Phalle
Z Tirs aux Nanas przekształca przemoc, kolor skóry i kobiece ciało w zbiorową i polityczną uroczystość.
Przeczytaj biografię
#95
Armana
Nagromadzenia identycznych przedmiotów i przedmiotów ciętych ujawniają przemysłową logikę konsumpcji.
Przeczytaj biografię
#96
Cezar
Jego uciski ciała przekształcają złom metalu w gęste bloki koloru i pamięci.
Przeczytaj biografię
#97
Martial Raysse
Neonowe światła, portrety i produkty kosmetyczne dają francuskiemu nowemu realizmowi celowo sztuczne uwodzenie.
Przeczytaj biografię
#98
Gerarda Fromangera
Jego barwne sylwetki i medialne obrazy łączą narracyjną figurację i polityczny komentarz.
Przeczytaj biografię
#99
Jacques’a Monory’ego
Jego niebieskie sceny, kadrowanie i wypadki wymyślają obrazkową powieść noir, odżywianą przez kino.
Przeczytaj biografię
#100
Hervé Télémaque
Przedmioty, słowa i fragmenty autobiograficzne konstruują figurację narracyjną naznaczoną wygnaniem i dekolonizacją.
Przeczytaj biografięMetoda klasyfikacji
Historia malarstwa francuskiego w trzech częściach
Top 100 łączy fundacje akademickie, XIX-wieczne rewolucje i nowoczesne eksperymenty, Konstrukcja ta pozwala zrozumieć powiązania, a nie izolować każdego malarza w prostej nocie biograficznej.
Renesans, Wielki Siecle, rokoko i neoklasycyzm budują gatunki, instytucje i modele.
Romantyzm, realizm i impresjonizm zmieniają temat, światło i spojrzenie społeczne.
Nabis, fowizm, kubizm, abstrakcja i sztuka powojenna przywracają malarstwo do gry.
Linki i dostępność
Dlaczego niektóre nazwy otwierają kolekcję, a inne Wikipedię
Malarze, którzy zmarli w 1956 roku lub wcześniej, odwołują się do swojego zbioru reprodukcji na Alpha Reproduction Artyści, którzy zmarli po 1956 roku, żywi lub nadal aktywni, odwołują się do swojej biografii Wikipedia w języku francuskim Zasada ta zapewnia spójną ścieżkę i szanuje redakcyjną dostępność dzieł.
Edycja ta posiada 81 zweryfikowanych zbiorów wewnętrznych oraz 19 zewnętrznych zasobów biograficznych, do uzupełnienia rankingu nie powstały żadne sztuczne zbiory.
Wybierz reprodukcję
Zacznij od pracy, a następnie pomyśl o formacie i świetle
Udana reprodukcja nie jest wybierana tylko według sławy malarza Obserwuj kompozycję, kolorowe dominanty, gęstość szczegółów i odległość czytania Pejzaż impresjonistyczny z łatwością towarzyszy jasnemu pomieszczeniu; klasyczny portret wymaga większej obecności; abstrakcja wielkoformatowa może ustrukturyzować całą ścianę.
Niezbędna jest relacja pomiędzy oryginalnym formatem a dostępną przestrzenią Jakość podparcia, wierność kolorów i precyzja kontrastów muszą zachować specyficzną logikę dzieła, czy to światłocień La Tour, światło Moneta czy czerń Soulagesa.
Dokumentalne punkty odniesienia
Pogłębić malarstwo francuskie
Te duże bazy muzealne umożliwiają kontynuowanie badań w oparciu o prace, pochodzenie i uwagi naukowe.
Wniosek
Malarstwo francuskie pozostaje żywe, ponieważ nigdy nie przestało się ze sobą zaprzeczać
Postępuje poprzez lojalność i odmowę: rysowanie dialogów kolorem, tradycja z ulicą, widoczny temat samym materiałem Od Poussina do Moneta, od Morisota do Matisse'a, od Dubuffeta do Soulages, każde pokolenie przekształca otrzymane zasady w nowe możliwości Ta Top 100 zaprasza nas tym samym do spojrzenia na malarstwo francuskie jako sieć głosów, miejsc i doświadczeń - historię mniej narodową niż nieustannie otwartą na świat.
0 komentarze