1780 -1867 · Montauban, Paryż i Rzym

Suwerenna linia, wymyślona na nowo anatomia i portrety niemal dotykowej precyzji czynią Ingresa jednym z wielkich francuskich mistrzów XIX wieku.

Jean-Auguste-Dominique Ingres urodził się w Montauban w 1780 roku w rodzinie artystów i rzemieślników Studiował w Tuluzie przed wjazdem do Paryża w 1797 roku, w pracowni Jacques-Louisa Davida Zdobywca Prix de Rome w 1801 roku, dopiero w 1806 roku dotarł do Włoch z powodu trudności politycznych i finansowych Rzym stał się decydującym miejscem jego szkolenia: Rafael, malarstwo starożytności i renesansu pielęgnowało koncepcję rysunku opartą na ciągłej linii, klarowności konturu i pamięci mistrzów Napoleona I na tronie cesarskim, namalowaną w 1806 roku, przekształcił suwerenną sprawiedliwość w suwereny r. oznaki władzy, podczas gdy symetria wstrzymuje niemal wszelkie działania, Ingres mimo to odmawia pozostania prostym strażnikiem neoklasycyzmu Grande Odalisque, oddana do użytku w 1814 roku, rozciąga plecy, przesuwa stawy i podporządkowuje anatomię krzywej Przestrzeń orientalna jest wyimaginowana, skonstruowana przez turban, wachlarz, tkaniny i zimną zmysłowość Wybór ten pokazuje, że jego słynna dokładność nigdy nie jest mechaniczną kopią rzeczywistości: Ingres zniekształca się, gdy dłuższa linia lub czystszy rytm służy jego wyobrażeniu o pięknie Portret jest drugim szczytem jego twórczości Louis-François Bertin narzuca moc modelu poprzez ręce umieszczone na kolana bezpośrednie spojrzenie Madame Moitessier wręcz przeciwnie, łączy w powierzchni spektakularnej precyzji kwiatowy strój, biżuterię, lustro i pozę inspirowaną starożytnością, poprzez ubiór, meble i skórę Ingres uczynił współczesne społeczeństwo odpowiednikiem malarstwa historycznego Po latach spędzonych w Rzymie i Florencji triumfalnie powrócił do Paryża, następnie kierował Akademią Francuską w Rzymie od 1835 do 1841 roku, kontynuował aż do śmierci w 1867 roku, wielkie kompozycje, portrety i niezliczone rysunki, Jego wpływ przebiega przez naukowców, a także Degasa, Picassa i współczesnych artystów zafascynowanych napięciem między dokładnością a wynalazczością Wybór "Jean-Auguste-Dominique Ingresique" warto zauważyć, że porównuje Napoleona I na tronie cesarskim i La Grande Odalisque. Jego lektura sprzyja szczegółom.

Ingres zdaje się być posłuszny zarysowi, ale nagina go do swojego pragnienia: linia koryguje rzeczywistość do tego stopnia, że uwidacznia piękno, którego sama anatomia nie byłaby w stanie stworzyć.