1836 -1904 · Grenoble, Paryż i realizm poetycki

Ciche bukiety, portrety rzadkiej obecności i hołdy dla artystów czynią Henriego Fantina-Latoura niezależnym malarzem między realizmem a wyobraźnią muzyczną.

Henri Fantin-Latour urodził się w Grenoble w 1836 roku i pierwszy raz uczył się rysunku od swojego ojca, Theodore'a Fantina-Latoura, Mieszkając w Paryżu, podążał za nauczaniem Horacego Lecoqa de Boisbaudrana, krótko uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych i pracował w pracowni Gustave'a Courbeta W Luwrze kopiował długo starych mistrzów i spotkał kilku aktorów nowoczesności, w tym Degasa, Maneta i Whistlera Te przyjaźnie zbliżyły go do kręgu impresjonistycznego, nie zmuszając go do trzymania się go: Fantin-Latour wolał stabilność warsztatu, budowę wiernych portretów i medytacyjną precyzję jego roets w jego roets a chryzantemy wyróżniają się na tle trzeźwych Autoportrety jednocześnie z dużą szczerością i bez widowiskowości stają się wrażliwymi archiwami życia artystycznego i literackiego Hołd dla Delacroix skupia wokół portretu mistrza pokolenie, które rości sobie pretensje do jego dziedzictwa Kącik stołu skupia poetów i pisarzy, zwłaszcza Verlaine'a i Rimbauda, w kompozycji tak rygorystycznej jak obraz historyczny Autoportrety z szczerością bez widowiskowości podążają za artystą od młodości do dojrzałości Po 1870 roku muzyka Schumanna, Berlioza i Wagnera odżywia urojone sceny i liczne litografie o niemal symbolicznej atmosferze Fantin-Latour poślubił malarza Victoria Dubourg w 1876 r. aż do śmierci w Buré w 1904 r. kontynuował te podwójne badania: dokładną obserwację twarzy i kwiatów, a następnie poetycką ucieczkę inspirowaną muzyką.Wybór „Henri Fantin-Latour" w szczególności porównuje Un coin de table i Hommage à Delacroix. Jego lektura sprzyja ruchowi.

W Fantin-Latour bukiet, twarz i spotkanie artystów mają tę samą jakość ciszy: każdą formę obserwuje się precyzyjnie, a następnie dostraja jak muzyczną frazę.