Około 1475 -1519 · Wcielenie, natura i ruch wewnętrzny

Leonardo wpisuje Chrystusa w gesty, spojrzenia i krajobrazy, w których teologia staje się wrażliwym doświadczeniem żywych.

W Leonardo da Vinci postać Chrystusa przecina całą karierę, od Madonn młodości do Świętej Anny i Ostatniej Wieczerzy Dzieciątko nigdy nie jest prostym atrybutem religijnym: chwyta kwiat, błogosławi świętego Jana, bawi się barankiem lub odwraca się od matki, każdy gest zapowiadający zarówno Wcielenie, jak i Mękę W Dziewicy Skał grupę sakralną organizuje cicha wymiana rąk i spojrzeń, w sercu mineralnej i wilgotnej natury oddanej przez perspektywę atmosferyczną Święta Anna jeszcze bardziej popycha tę ciągłość ciał, uczuć i krajobrazu Sfumato wymazuje granice zarysu, aby krążyć życie jednego figura do drugiego Nawet gdy temat jest doktrynalny, Leonardo traktuje go zatem jako badania nad ruchem, emocjami i prawami natury Wybór "Jezus Chrystus w Leonardo da Vinci" szczególnie porównuje Dziewicę, Dzieciątko Jezus i św. Annę, znaną jako św. Anna i Dziewica, Dzieciątko Jezus, św. Jan Chrzciciel i anioł, znany jako Dziewica ze skałami Jego lektura sprzyja ruchowi.

W Leonardo Chrystus pojawia się mniej poprzez izolowany znak niż poprzez żywą sieć gestów, spojrzeń i krajobrazu.