Rokoko: 100 znanych obrazów, w których łaska czerpie łatwość

Watteau wymyśla świat, w którym impreza już wie, że się skończy Boucher przekształca Starożytność w zmysłowy wystrój, Fragonard nadaje pragnieniu szybkość sukienki w liściach, a Tiepolo otwiera sufity na niekończące się niebo Wokół od nich Chardin spowalnia czas, Canaletto nakazuje miastu, a Greuze przekształca rodzinę w teatr moralny.

Antoine Watteau nadaje ruchowi pyszną melancholię Pielgrzymka na Wyspę Cythera, Gilles, muzycy, tancerze i pary na świeżym powietrzu wymyślają obraz pomiędzy teatrem, marzeniami i kruchymi uczuciami Bohaterowie wydawaj się gotowy do wyjścia lub pozostania, a to wahanie jest całym urokiem W Watteau nawet impreza zdaje się wiedzieć, że wieczór upadnie, co nadaje jej znacznie więcej elegancji niż prosty, dobrze zorganizowany piknik.

François Boucher reprezentuje najbardziej zmysłowy rokoko Wenus, Diane, Madame de Pompadour, pastorały i alegorie wykazują delikatną paletę, świetliste ciało, elastyczne zasłony i przypuszczalny zamiłowanie do uwodzenia. Boucher nie maluje świata takim, jaki jest; maluje świat tak, jak salon chciałby go zapamiętać po dodaniu kilku poduszek Jest sztuczny, tak, ale z takim mistrzostwem, że sztuczność staje się niemal cnotą społeczną.

Jean-Honoré Fragonard pcha tę łaskę w stronę energii, ruchu i przyjemności malowania.Eskarpoletta, Zamek, Czytelnik czy sceny z Postępu miłości łączą w sobie szybkość, światło, liście, pożądanie i inscenizację. fragonard's Brush często wydaje się spóźniać na romantyczną randkę, ale przybywa z rozmachem Dotyk się wymyka, sukienki odlatują, ogrody dyskretnie spiskują.

Giovanni Battista Tiepolo nadaje rokoko spektakularny wymiar Jego freski, sufity, apoteozy i sceny historyczne otwierają architekturę w kierunku ogromnego nieba, poruszających postaci i teatralnego światła Wystrój staje się ekspansją, zawrotami głowy, iluzją Tiepolo maluje sufity, na których bohaterowie zdają się zapomnieć o grawitacji z czystej uprzejmości wobec sponsora, co pozostaje bardzo pięknym sposobem na zajęcie skarbca.

Rokoko nie ogranicza się do francuskich festiwali Wenecja przynosi Canaletto, Guardi, Longhi, Bellotto, Panini lub Piazzetta: precyzyjne weduty, kanały, place, teatry, sceny rodzajowe, zamaskowane tłumy i światło na kamieniu Canaletto zbudowany Wenecja z niemal optycznym rygorem, Guardi sprawia, że bardziej tętni życiem i nerwowy, Longhi obserwuje społeczeństwo z salonową ironią Miasto staje się scenerią, dokumentem i teatrem na świeżym powietrzu, z gondolami jako bonusem, ale bez pocztówka zbyt mądra.

Chardin, Greuze, Nattier, Vigée Le Brun, Reynolds i Gainsborough ukazują inne twarze XVIII wieku bliskie rokokowemu smakowi: ciche martwe natury, sceny moralne, portrety doczesne, dzieci, rodziny, tkaniny, stylizacje i wnętrza Chardin jest mniej frywolny niż Fragonard, ale jego spokój nadaje stuleciu zasadniczą głębię Rokoko może śmiać się w ogrodzie, a następnie wrócić do domu, aby spojrzeć na dzbanek, stół lub dziecko z czułością bardzo poważne.

W dekoracji rokokowe dzieło przynosi miękkość, ducha i świetlistą elegancję Fragonard animuje pokój, Watteau instaluje lekko melancholijną poezję, Boucher ogrzewa się różami i perłowym błękitem, Tiepolo powiększa przestrzeń, Canaletto i Guardi otwierają weneckie okno, Chardin uspokaja oczy To idealny styl do wnętrz, które uwielbiają wyrafinowanie, nie stając się tak sztywnym jak uroczyste krzesło.

Ten Top skupia obrazy, gdzie XVIII wiek pokazuje swój gust do łaski: waleczne imprezy, sceny miłosne, mitologia, portrety, weduty, wnętrza, obrazy rodzajowe, świetliste sufity i małe światowe dramaty Rokoko jest często oskarżany o lekkość, ale to zapomina, że potrzeba dużo inteligencji, aby malować lekkość, nie powodując jej upadku na płasko Pióro wydaje się lekkie; ręka dużo pracuje.