1900 -1955 · Surrealizm i geologia nieświadomości

Nieskończone horyzonty, długie cienie i biomorficzne kształty sprawiają, że Yves Tanguy jest niezrównanym kartografem krajobrazów snów.

Raymond Georges Yves Tanguy urodził się w Paryżu w 1900 roku i zmarł w Woodbury w stanie Connecticut w 1955 roku Jego ojciec był Bretonem, a jego dzieciństwo pozostawało związane z wybrzeżami Finistère, których skały, plaże i horyzonty morskie odżywiały później jego pamięć wzrokową Po śmierci ojca prowadził mobilną młodzież, wstąpił do marynarki handlowej, a następnie odbył służbę wojskową.Podróże po Afryce, Ameryce Południowej i Morzu Śródziemnym zgromadziły wrażenia z odległych terytoriów.Tanguy nie otrzymał żadnego wykształcenia akademickiego.Z często powtarzanej relacji wynika, że przypadkowe odkrycie obrazu Giorgio de Chirico w paryskim oknie zadecydowało o jego powołaniu. met André Breton, dołączył do grupy surrealistów w 1925 roku i szybko uczestniczył w wystawach i publikacjach ruchu, Jego pierwsze obrazy przekształciły horyzont bretoński w przestrzeń mentalną Na gładkim i nieokreślonym stojaku podłogowym biomorficzne kształty, które wydają się mineralne, kościste, mechaniczne i żyjące jednocześnie Ich precyzyjne modelowanie projektuje długie cienie, tworząc iluzję prawdziwego światła w niemożliwym świecie Mamo, tata jest ranny!, namalowany w 1927 roku, narzuca ten język: nienazwane obiekty, ogromny dystans i enigmatyczny tytuł łączą wizualną i logiczną klarowność snów. Przez lata krajobrazy są zaludnione gęstszą architekturą d'amphioxus, Słońce w swoim przypadku lub Pałac cypla dają wyimaginowanym organizmom spójność gatunków odkrytych w przyszłości bez ludzi Tam ruch jeszcze się nie zatrzymał, przekształcając ziemię w pole sił, gdzie równowaga i zagrożenie pozostają zawieszone W 1939 Tanguy wyemigrował do Stanów Zjednoczonych z malarzem Kay Sage, którego poślubił w następnym roku Zainstalowany w Connecticut, powiększył swoje formaty i skomplikował swoje konstrukcje, podczas gdy II wojna światowa nadała przestrzeniom mineralnym nową grawitację Naturalizowany Amerykanin w 1948 roku powiększył swoje formaty i skomplikował swoje konstrukcje, podczas gdy II wojna światowa nadała przestrzeniom mineralnym nową grawitację 19. czyni je wiarygodnymi poprzez cień, perspektywę i doskonale opanowany materiał Wybór "Yves Tanguy" szczególnie porównuje Tam ruch jeszcze się nie zatrzymał, a Słońce w swoim otoczeniu Jego lektura sprzyja kolorowi.

Tanguy maluje nieznane z absolutną precyzją: cień dowodzi istnienia obiektów, których nikt nie potrafi nazwać.