1879 -1909 · Młoda Polska, groteskowe i rozczarowane królestwo

Zniewolone księżniczki, poważne dzieci i melancholijne marionetki sprawiają, że Witold Wojtkiewicz jest olśniewającym głosem polskiej symboliki.

Witold Wojtkiewicz urodził się w Warszawie w 1879 roku i zmarł w tym samym mieście w 1909 roku, mając zaledwie dwadzieścia dziewięć lat Syn pracownika banku wcześnie wykazał talent do rysowania, ale jego wykształcenie szło trudną drogą Uczęszczał do Warszawskiej Szkoły Rysunku, krótko pracował w pracowni Leona Wyczółkowskiego w Krakowie, następnie studiował w Akademii Sztuk Pięknych u Józefa Unierzyskiego, współpracował z czasopismami satyrycznymi, krótko rysował dla prasy, a następnie studiował w Akademii Sztuk Pięknych u Józefa Unierzyskiego, współpracował z czasopismami satyrycznymi, rysował dla prasy i wypracował linię zdolną do głębokiego przejścia od niewinności jego osobistego świata blade twarze, usztywnione ciała i gry zamienione ceremonie wyrażają dziwność świata dorosłych Klauni, pierroci, lalki, jeźdźcy i władcy zdają się należeć do teatru, którego zasady stały się bez znaczenia Wraz z kilkoma młodymi artystami założył w 1905 roku Grupę Pięciu, która broni żywionej literaturą i romantyzmem wyobraźni przed prostym naśladownictwem natury Jego cykle, zwłaszcza Ceremonie i Rycerskie Opowieści, używają tempery, oleju, rysunku i litografii do tworzenia matowych powierzchni w stonowanych kolorach Porwanie Córki Króla należy do tej wyobraźni Księżniczka, porywacze i krajobraz tak nie robią tradycyjne heroiczne: mechaniczne postawy, niestabilne proporcje i zawieszona atmosfera przekształcają opowieść w niepokojący sen André Gide odkrył swoją pracę podczas wystawy w Berlinie i przyczynił się do zorganizowania prezentacji w Paryżu w 1907 r., rzadkiego międzynarodowego uznania dla polskiego artysty swojego pokolenia Cierpiącego na poważną chorobę serca Wojtkiewicz wie, że jego życie jest zagrożone Jego najnowsze obrazy, w tym Pierrot przykuty łańcuchem z symbolicznego autoportretu, łączą w sobie ironię, bezradność i świadomość śmierci Już w ciągu dekady wynalazł intymny ekspresjonizm, w którym dzieciństwo, teatr i bajka ujawniają kruchość konwencji społecznych Tam wybór "Witold Wojtkiewicz" w szczególności porównuje Pochwycenie córki króla Jego lektura sprzyja przestrzeni.

Wojtkiewicz przekształca opowieść w niespokojną ceremonię: korona pozostaje na swoim miejscu, ale królestwo nie wierzy już we własny teatr.