1870 -1924 · Rennes, Ecouen i Paryż

Nienaganny rysunek, polerowane odcienie skóry i zmysłowe mitologie rozszerzają wielką francuską tradycję akademicką Guillaume'a Seignaca aż do XX wieku.

Guillaume Seignac urodził się w Rennes w 1870 roku w rodzinie malarzy związanych z artystyczną kolonią Ecouen Kształcił się w Paryżu w Académie Julian oraz w warsztatach Tony'ego Roberta-Fleury'ego, Gabriela Ferriera, a zwłaszcza Williama-Adolphe'a Bouguereau.Nauczanie to stawia rysunek ludzkiego ciała w centrum praktyki: studium anatomiczne, żywy model, kompozycja, przeszklenie i wykończenie muszą sprawić, że postać będzie tak precyzyjna, jak jest idealizowana Seignac pozostaje wierny tej tradycji w tym samym momencie, gdy impresjonizm, symbolika i awangarda przekształciły sztukę francuską, od 189 roku artysta honorowy w 1900 roku potem medal trzeciej klasy w 1903 roku potwierdził jego instytucjonalne uznanie, Jego ulubione tematy pochodzą z mitologii, alegorii i wymarzonej Starożytności Nimfy, muzy, Wenus, Psyche i Diana pozwalają mu malować akt kobiecy w pozach inspirowanych rzeźbą grecką, renesansem i kontrapostem Przezroczyste draperie ujawniają tyle, ile ubierają; śródziemnomorskie marmury, fontanny i krajobrazy budują ponadczasowy świat W Dianie Łowczyni łuk, ruch i determinacja odróżniają boginię od postaci porzuconych w spoczynku Odaliski przesuwają ideał akademicki w stronę Orientu wyobraźnia zbudowana z tkanin, wachlarzy i kontrolowanej zmysłowości Seignac wie także, jak reagować na współczesną historię, jak w jego patriotycznych alegoriach I wojny światowej, Jej gładkie wykończenie skrywa etapy dzieła i nadaje ciału niemal rzeźbiarską ciągłość Zmarły w Paryżu w 1924 roku reprezentuje aktywne trwanie akademizmu: daleki od zwykłego opóźnienia, jego twórczość odpowiada na rynek międzynarodowy i trwałe pragnienie klasycznego, narracyjnego i natychmiast czytelnego piękna Wybór "Guillaume Seignac" szczególnie porównuje do wachlarza Odalisque i Odalisque Jego lektura sprzyja kolorowi.

Seignac podtrzymuje akademicki ideał w dobie awangardy: rysunek rządzi, dotyk znika, a ciało staje się wypolerowaną powierzchnią ponadczasowego mitu.