1848 -1892 · Filadelfia, Nowy Jork i triumf trompe l'oeil

Zużyte drewno, zmięty papier i wiszące skrzypce czynią Williama Michaela Harnetta wielkim iluzjonistą amerykańskiej martwej natury.

William Michael Harnett urodził się w Clonakilty w Irlandii w 1848 roku i zmarł w Nowym Jorku w 1892 roku Jego rodzina wyemigrowała do Filadelfii jeszcze jako dziecko Zmuszony do pracy w młodym wieku, uczył się grawerowania metali i został wykwalifikowanym rzemieślnikiem, specjalizującym się w monogramach i ozdobach sztućców Dłuto nauczyło go precyzji, cierpliwości i dbałości o refleksje, które odżywiałyby całe jego malarstwo Brał wieczorowe zajęcia w Pennsylvania Academy of the Fine Arts, następnie w Nowym Jorku w Cooper Union i National Academy of Design Około połowy lat 70. stopniowo porzucił grawerowanie komercyjne na rzecz martwej natury nie Harnetta obiekty: konstruuje pułapki wizualne, gdzie granica między rzeczą a jej obrazem staje się niepewna Po pobytach europejskich, zwłaszcza w Monachium, opracował swoje najbardziej ambitne kompozycje W Martwej naturze ze skrzypcami instrument, smyczek, partytura, piccolo i małe metalowe przedmioty naprawdę wydają się przymocowane do drewnianych drzwi Papiery wznoszą się, struny zaciskają się, gwoździe rzucają cienie, a małe metalowe przedmioty sugerują głębię za strzałem Papiery wznoszą się, struny zaciskają, gwoździe rzucają cienie, a na wpół otwarte drzwi sugerują głębię za strzałem Stare skrzypce dalej popychają tę iluzję, złujemy drewno na pół proste wyczyny Ich zużycie, cicha muzyka i ślady manipulacji opowiadają o nieobecnej obecności człowieka Harnett woli książki, instrumenty, piszczałki, monety i pojemniki oznaczone czasem od olśniewających bukietów Bardzo popularny wśród kolekcjonerów z klasy średniej, stał się najbardziej naśladowanym malarzem martwej natury swojego pokolenia i wywarł wpływ na Johna Fredericka Peto Jego technika przekształca przedmiot codziennego użytku w zagadkę dotyczącą percepcji, pamięci i wartości pracy fizycznej Wybór "William Michael Harnett" szczególnie porównuje Martwą naturę ze skrzypcami i Starymi skrzypcami.

Harnett nie kopiuje obiektu: organizuje wystarczającą ilość wskazówek, aby oko się zawahało, a następnie odkrywa w iluzji ślad czasu i rękę.