1830 -1917 · Paryż, Budapeszt i węgierski romantyzm historyczny

Nocne więzienia, pokonani bohaterowie i cisza pogrzebowa czynią Wiktora Madarasza wielkim dramaturgiem węgierskiej pamięci narodowej.

Wiktor Madarasz urodził się w Csetnieku, dziś Szcztynniku, w 1830 roku i zmarł w Budapeszcie w 1917 roku Przeznaczony do prawa wstąpił do armii węgierskiej w wieku osiemnastu lat i uczestniczył jako żołnierz następnie porucznik w wojnie o niepodległość 1848 -1849 roku Klęska oznacza całą jego wizję historii Po czasie wygnania i porzucenia studiów prawniczych, szkolił się w Akademii Wiedeńskiej następnie w prywatnej szkole Ferdynanda Georga Waldmüllera, W 1856 roku, opuścił do Paryża i wszedł do pracowni Léon Cogniet, Tam odkrył tragedię historyczną francuską, którego Delourn Jego arcydziełem stał się namalowany w 1859 roku Laszló Hunyadi: ciało pokryte białym całunem, klęcząca matka i narzeczona, ciemna kaplica przekształciła XV-wieczny epizod w obraz współczesnej żałoby narodowej Obraz otrzymał duży złoty medal na Salonie Paryskim w 1861 roku i ponownie przeniósł się do mniej przychylnego odbioru z Węgier Péter Zrínyi i Kristóf Fringepân w więzieniu, Ilona Zrínyi przed sędzią śledczym i Dobozi kontynuowali tę medytację na temat oporu, potępienia i poświęcenia.Wracając do Węgier około 1870, Madarász spotkał się z mniej przychym komercyjnym przyjęciem i przeniósł się dalej. finansowe Pomimo tej rozbitej podróży jego wielkie kompozycje pozostają w sercu węgierskiego romantyzmu: czynią z historii język pamięci, wolności i zbiorowego bólu Wybór "Viktor Madarâsz" w szczególności porównuje Żałobę Laszló Hunyadiego i Pétera Zrínyi oraz Kristófa Frangepâna w więzieniu Jego lektura sprzyja szczegółom.

Madarasz wybiera moment przed czy po akcji: w milczeniu historia staje się żałobą, oporem i świadomością narodową.