1886 -1888 · Montmartre, awangarda i rewolucja kolorystyczna

W Paryżu Van Gogh stopniowo porzucał ciemne krainy Północy na rzecz uzupełniających się kolorów, japonizmu, autoportretów i świetlistych krajobrazów Montmartre.

Vincent van Gogh przybył do Paryża w marcu 1886 roku i zamieszkał ze swoim bratem Theo, rue Laval następnie rue Lepic na Montmartre Te dwa lata radykalnie zmieniły jego malarstwo W Holandii w jego palecie dominowały brązy i zielenie sceny głębokie i robotnicze W Paryżu Theo wprowadził go w badania impresjonistyczne i neoimpresjonistyczne Van Gogh widzi prace Moneta, Pissarro, Degasa i Seurata; wymienia się z Signac, Toulouse-Lautrec, Emile Bernard i Gauguin W warsztacie Fernanda Cormona pracuje z perspektywy modelowej i odkrywa młode pokolenie zdeterminowane, by wyjść poza akademizm, by nauczyć się koloru, namalował liczne martwe natury z kwiatami Czerwony i zielone, niebieskie i pomarańczowe, żółte i fioletowe stają się aktywnymi parami, a nie izolowanymi tonami Autoportrety dają mu zawsze dostępny model: broda, kapelusz i spojrzenie zmieniają się, podczas gdy dotyk rozpada się i oczyszcza Montmartre zapewnia kolejne laboratorium Młyny, kamieniołomy, ogrody działkowe i nieużytki pokazują granicę między współczesnym Paryżem a wsią W Asnierach i wzdłuż Sekwany krajobrazy zyskują klarowność Van Gogh gromadzi także setki druków japońskich, organizuje wystawę w Café du Tambourin i asymiluje ukośne, płaskie i wyprofilowane obramowanie Kiedy w lutym 1888 roku opuścił Paryż i udał się do Arles, miał już na to środki rozerwij swoją prowansalską dojrzałość Okres paryski nie jest więc prostym przejściem: to właśnie w warsztacie całkowicie rekonstruowany jest jego kolor, dotyk i wyobrażenie o współczesnym artyście Wybór "Van Gogh w Paryżu" stawia szczególnie w odniesieniu do Street scene na Montmartre i Portret siebie w japońskich drukach Jego czytanie sprzyja kolorowi.

Paryż uczy Van Gogha, że kolor potrafi myśleć: każde uzupełnienie, każdy dotyk i każde kadrowanie staje się wyrazistą decyzją.