1882 -1932 · Kraków, Paryż i nowoczesność poetycka

Poważne dzieci, geometryczni rzemieślnicy i światło wnętrza sprawiają, że Tadeusz Makowski jest jednym z najbardziej wyjątkowych głosów polskiej nowoczesności w Paryżu.

Tadeusz Makowski urodził się w O¹wiecimiu w 1882 r., zmarł w Paryżu w 1932 r. studiował literaturę na Uniwersytecie Jagiellońskim, uczęszczając do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie między 1903 a 1908 r. wyjeżdżając do Francji pod koniec 1908 r. osiadł na stałe w Paryżu. W kontakcie z kubistami z Montparnasse - Le Fauconnier, Gleizes, Metzinger, Léger i Archipenko - uprościł tomy i wprowadził geometrię do swoich krajobrazów, wciąż życia i postaci brytyjskich. Podczas pierwszej wojny światowej jego pobyty w Bretanii i francuskiej wsi otworzyły go na popularną sztukę central: jego postacie z trójkątnymi głowami i ciałami skonstruowanymi jak zabawki nigdy nie są prostymi ilustracjami Naśladują dorosły świat, odsłaniając jego obrzędy, samotność i czasem zmartwienie W ostatnich latach światło tnie kształty z niemal kubistycznym rygorem zachowując przy tym bardzo delikatną emocję Les Sabotiers należy do tej dojrzałości: twarze-maski, profesjonalne narzędzia i gesty tworzą scenę, w której codzienna praca i teatr egzystencjalny łączą się Makowski jednoczy w ten sposób paryskie eksperymenty, folklor i głębię psychologiczną w natychmiast rozpoznawalnym języku Wybór "Tadeusza Makowskiego" obejmuje naprzeciwko Les Sabotiers. Jego lektura sprzyja historii.

Makowski geometryzuje postać, nie pozbawiając jej duszy: za maską marionetka czy rzemieślnik pozostaje cichym życiem wewnętrznym.