Około 1490 -1530 · Harmonia, nauka i monumentalność

Wysoki renesans dążył do suwerennej równowagi między naturą, starożytnością i wynalazkiem: Leonardo zjednoczył się poprzez cień, Michał Anioł monumentalizował ciało, Rafael uporządkował przestrzeń, a Tycjan nadał kolorowi połysk.

Wysoki renesans oznacza moment, w którym badania Quattrocento wydają się osiągać wyjątkową syntezę We Florencji, a następnie w Mediolanie, Leonardo da Vinci studiował anatomię, światło, ruch i ekspresję; jego sfumato je łączy formy poprzez niemal niezauważalne przejścia Michał Anioł traktuje ciało jako architekturę duchową, od rzeźby florenckiej po sklepienie Kaplicy Sykstyńskiej, Rafael w Rzymie kojarzy te innowacje z klasyczną klarownością której zwieńczeniem jest Izba Podpisów, namalowana między 1508 a 1511 r. szkoła ateńska skupia Platona, Arystotelesa, Pitagorasa, Diogenesa i Euklidesa w architekturze inspirowanej Bramantem, przekształcając filozofię w idealne miasto HAS Wenecja, Giorgione i Tycjan opracowali jednocześnie ścieżkę opartą na atmosferze i kolorze, Kolekcja poszerza zatem Wysoki Renesans do dialogu między Rzymem, Florencją i Wenecją, od myśli starożytnej do świętych, portretów, mity i obrazy imperialne Wybór "High Renaissance Paintings" szczególnie porównuje Szkołę Ateńską i św. Jana Chrzciciela Jego lektura sprzyja światłu.

Wysoki renesans nie wyeliminował złożoności: nadał jej tak wyraźną formę, że każda postać zdawała się naturalnie znajdować swoje miejsce.