1907 -1920 s · analityczny, syntetyczny kubizm i orfizm

Od Gleizesa po Juana Grisa i Roberta Delaunaya kubizm fragmentuje przestrzeń, mnoży punkty widzenia i rekonstruuje portrety, obiekty i miasta poprzez płaszczyzny, rytmy i kolorowe akordy.

Kubizm narodził się w Paryżu około 1907 roku w bliskim dialogu Pabla Picassa i Georgesa Braque'a Dziedzictwo Cézanne'a, które upraszcza tomy i zmienia perspektywę, następnie spotyka się z badaniem rzeźb afrykańskich i oceanicznych, często wyrywanych z ich kolonialnego kontekstu Zamiast naśladować pojedynczy punkt widzenia, artyści rozkładają figurę, przedmiot i przestrzeń na ujęcia, które zdają się być obserwowane sukcesywnie, a następnie łączone na powierzchni Około 1910 roku kubizm analityczny zacieśnia paletę wokół ochry, szarości i brązu; gitary, twarzy lub butelki są dostrzegalne w sieci faset Od 1912 roku drukowane i otwarte papiery, otwarte, listy fazy syntetyczny Kształty stają się prostsze, kolor powraca, a przedmiot codziennego użytku materialnie wchodzi do dzieła Ruch wkrótce przewyższa Picassa i Braque'a Albert Gleizes i Jean Metzinger opublikowali Du Cubisme w 1912 roku i przedstawili szerszy projekt, zwracając uwagę na jednoczesność, ruch i współczesne życie Gleizes zastosował tę konstrukcję do portretów, pokazów, mostów i amerykańskiego miasta Juan Gris wnosi architektoniczną klarowność do martwych natur: kompot, gazeta, szkło i obrus pozostają czytelne, dopasowując się do siebie zgodnie z precyzyjną logiką Robert Delaunay przekształca kubistyczną fragmentację poprzez jednoczesny kolor Wieża Eiffla, okna i zapisy stają się świetlistymi rytmami bliskimi orfizmowi, Przerwany jako spójna grupa przez I wojnę światową, kubizm nawadnia następnie abstrakcję, futuryzm, konstruktywizm, dada i międzynarodową sztukę współczesną Wierna reprodukcja musi zachować granice każdego ujęcia, nakładanie się, fragmenty typograficzne, kolorowe kontrasty i napięcie między rozpoznawalnym motywem a autonomiczną konstrukcją Wybór "Kubistycznych arcydzieł" w szczególności porównuje Portret lekarza wojskowego - Alberta Gleizesa i Kompotiera i Obrus w kratkę - Juana Grisa Jego lektura sprzyja rysowaniu.

Kubizm nie niszczy rzeczywistości: demontuje ją, aby pokazać, że twarz, przedmiot lub miasto można zrozumieć za pomocą kilku połączonych percepcji.