1615 -1673 · Neapol, Florencja, Rzym i dzika wyobraźnia

Rozdarte krajobrazy, bitwy, filozofowie i czary czynią Salvatora Rosę jedną z najbardziej niezależnych postaci włoskiego baroku.

Salvator Rosa urodził się w okolicach Neapolu w 1615 roku i zmarł w Rzymie w 1673 roku Wyszkolony w środowisku neapolitańskim z Francesco Fracanzano, Jusepe de Ribera i malarzem batalisty Aniello Falcone, bardzo wcześnie rozwinął w sobie zamiłowanie do postaci marginalnych, skał na stromych i niestabilnych światłach Po pobytach rzymskich pracował we Florencji od 1640 do 1649 roku w służbie Giovana Carlo de' Medici, prowadził nieformalną akademię i pisał satyry Wracając do Rzymu, twierdził, że pozycja uczonego i niezależnego artysty Scena przybrzeżna przeciwstawia się małym figurom, rui klasycznej kolonizacji i naturalnej złamana architektura Epizody Krezusa i Talesa ukazują jego fascynację rzadkimi starożytnymi opowieściami, wybranymi raczej ze względu na ich znaczenie moralne niż popularność Rosa maluje także samotnych filozofów, czarownice, bandytów, portrety i alegorie Wirtuoz rytownik, poeta i okazjonalny aktor, on sam konstruuje swoją swobodną legendę, jego późne krajobrazy ukazują dziką, niebezpieczną i niemiłą naturę, daleką od pastoralnego ideału W XVIII, a następnie w XIX wieku romantyczni artyści i pisarze widzieli w nim wysublimowanego prekursora 1.w.1. Wybór „Salvator Rosa" w szczególności porównuje scenę przybrzeżną i scenę bitwy z klasyczną kolumnadą. Jego lektura sprzyja materiałowi.

Rosa nigdy nie udomowia natury ani historii: skała, bitwa i filozofia zachowują element niebezpieczeństwa i niesubordynacji.