XVIII wiek · Toaleta, prace domowe i cisza przedmiotów

Kameralny rokoko nie ogranicza się do buduaru: toaleta, kuchnia, wanna i przedmioty codziennego użytku odsłaniają obraz uważny na prywatne gesty, materiały i powolny czas.

XVIII wiek rozwinął nowy smak przestrzeni i gestów życia prywatnego WC może stać się teatrem piękna i pożądania, jak w Natoire, gdzie Psyche przygotowuje się na spojrzenie Miłości i widza Antyczna kąpiel Josepha-Marie Viena zachowuje rokokową elegancję, ogłaszając jednocześnie neoklasyczną trzeźwość W przeciwieństwie do tych zadum Jean Siméon Chardin z cichą uwagą obserwuje kuchnie, usługi, dzieci i służbę W przeciwieństwie do tych zadum Jean Siméon Chardin z niemą uwagą obserwuje kuchnie, usługi, dzieci i przybory domowe, a kobieta obierająca światło nie rzuca światła, nie daje mu się ani nie kręci. owoce stają się autonomicznymi obecnościami, konstruowanymi przez relacje materiału i tonu Greuze wprowadza więcej narracyjnych emocji do rodziny i dzieciństwa, podczas gdy Fragonard sprawia, że łóżko, list i przestrzenie do czytania są szybkością i tajemnicą Intymna scena rokokowa łączy w ten sposób zmysłowość, obserwację społeczną i codzienne doświadczenie materialne Intymna scena rokokowa łączy w ten sposób zmysłowość, obserwację społeczną i codzienne doświadczenie materialne Wybór "Rokokowych scen intymnych" szczególnie porównuje Psyche w jej toalecie - Charles-Joseph Natoire i Młoda Greczynka w Łaźni - Joseph-Marie Vien. Jego lektura sprzyja kolorowi.

W intymnej przestrzeni najprostszy gest może unieść cały obraz: stylizacja włosów, obieranie, czytanie lub odkładanie filiżanki wystarczy, aby zorganizować życie.