1850 -1877 · Jura, klify i malarstwo geologiczne

Skały Courbet nie tylko zamykają krajobraz: warstwy, uskoki i masy nadają obrazowi wagę, pamięć ziemską i opór.

Gustave Courbet zna dokładnie klify, wąwozy i bloki wapienne doliny Loue W swoich krajobrazach skała przestaje być tłem przeznaczonym do oprawienia widoku Staje się głównym obiektem, często umieszczanym blisko widza i odcinającym dużą część nieba Skały w Ornanach, skały Loue lub Mouthier opisują konkretne miejsca, ale gruba pasta i nóż nadają powierzchni niemal abstrakcyjną autonomię Pęknięcia, roślinność i obszary cieni wskazują na erozję i czas trwania Kiedy rzeka płynie wzdłuż ściany, poruszająca się woda wskazuje na czas trwania erozji, gdy rzeka biegnie wzdłuż ściany, a poruszająca się woda wskazuje na czas trwania erozji udowodnienie, że Courbet nie powtarza mechanicznie Jury Wzory z jodłami lub strumieniami wprowadzają wzrost i cyrkulację w obrębie kamienia Ta uwaga skierowana na ziemię odpowiada realizmowi malarza: pejzaż nie jest ogólną ideą natury, ale usytuowanym materiałem, który opiera się spojrzeniu Wybór "Skały Gustave'a Courbeta" w szczególności porównuje Riviere et Rochers i Les Rochers de la Loue.Jego lektura sprzyja atmosferze.

Courbet maluje skałę malując ciało: według wagi, przypadku, powierzchni i obecności, nigdy jako prostą dekorację.