1870 -1916 · Intymność, zamknięte oczy i wewnętrzna obecność

Redon maluje twarze jak progi: portrety rodzinne, wizerunki społeczne i autoportrety zachowują podobieństwo, otwierając jednocześnie przestrzeń ciszy i marzeń.

Portret towarzyszy Odilonowi Redonowi przez całą jego karierę, nawet gdy jego fantastyczni "czarni" zdają się oddalać go od widzialnego świata, Maluje swoją żonę Camille, syna Arï, przyjaciół, sponsorów i siebie ze spokojną uwagą, która różni się od potwornej zjawy, nie będąc dla niej obca Twarz pozostaje miejscem przejścia między obserwacją a życiem wewnętrznym W Portrait of Madame Redon emocjonalna bliskość przekłada się na powściągliwość pozy i ekonomię wystroju W Portrait of Madame Redon emocjonalna powściągliwość przekłada się na powściągliwość pozy i ekonomię wystroju przekłada się na Portrakt emocjonalny Madame Red na tle arkatur wyróżnia się w uproszczonej architekturze, która nadaje jej obecności niemal odradzającą się jakość Redon przedstawia się również w popiersiu, obserwując własną twarz bez nadmiernej teatralności Les Yeux clos wypycha te badania poza konwencjonalne portrety Prawdopodobnie zainspirowana Camille, postać z opuszczonymi powiekami unosi się w nieokreślonej przestrzeni; sen, medytacja, zniknięcie i wygląd pozostają jednocześnie możliwe Redon pamięta popiersia renesansu, Lauranę i Umierającego Niewolnika Michała Anioła, ale rozcieńcza obraz do tego stopnia, że obecność staje się niemal niematerialna, dlatego jego portrety nie psychologizują anegdotą. Profil, aureola, pochylenie głowy lub kolor wystarczą, aby świadomość była odczuwalna za liniami Wybór "Portrety i twarze Odilona Redona" szczególnie porównuje Portret młodej dziewczyny na tle arkatur i Portret Madame Redon Jego lektura sprzyja światłu.

U Redona twarz w pełni przypomina, gdy zachowuje niedostępną część - tę ciszę za oczami, której malarstwo nie stara się wyjaśnić.