1912 -1927 · Portret konstruowany, arlekin i kubizm syntetyczny

Juan Gris rekonstruuje twarz i ciało poprzez powiązane plany, linie siły i czytelne znaki: jego kubistyczne postacie łączą architektoniczny rygor i ludzką obecność.

Urodzony w Madrycie w 1887 roku pod nazwiskiem José Victoriano Gonzalez, Juan Gris przeniósł się do Paryża w 1906 roku i wkrótce dołączył do społeczności Bateau-Lavoir.Zaczynał jako rysownik prasowy, zanim uczynił kubizm trwałym centrum swojej twórczości.Jego Portret Pabla Picassa z 1912 roku bardzo wcześnie zademonstrował metodę odmienną od Picassa i Braque'a: model jest fragmentaryczny, ale kompozycja pozostaje uporządkowana według dużych przekątnych i wyraźnej architektury.Szary nie niszczy podobieństwa; redystrybuuje go pomiędzy profilem, twarzą, cieniem i charakterystycznymi znakami. Po 1914 roku wzmacniają się te klejone papiery i te syntetyczne figury 1916 -1924 często zajmują ciasne wnętrze, gdzie ciało, stół, zasłona, książka lub instrument pasują do siebie Pierrot staje się uprzywilejowanym motywem Jego geometryczny kostium wydaje się naturalnie kubistyczny, natomiast postać teatralna wprowadza ciszę, melancholię i grę tożsamościową Pierrot w książce lub Pierrot w zasłonie łączą w ten sposób maskę kulturową i obrazową konstrukcję Portret Germaine Raynal zachowuje precyzyjną indywidualność w obrębie ujęć, a Kobieta z Mandoliną po Corocie pokazuje, jak Gris przekłada starożytnego mistrza na swój własny system, Postać nie jest więc nigdy ćwiczeniem drugorzędnym: pozwala na pogodzenie abstrakcyjnego porządku i pamięci jego kubizmu artystyczne i zawarte emocje Wybór "Portrety i postacie Juana Grisa" w szczególności porównuje Portret Germaine Raynal i Le Pierrot au Rideau Jego lektura sprzyja kompozycji.

U Juana Grisa kubizm nie łamie twarzy: jest rekonstruowana jako architektura, w której kilka perspektyw może się trzymać razem.