1909 -1918 · Linia nerwowa, nowoczesny model i prawda ciała

Schiele przekształca wiedeński portret: dłonie, spojrzenie, sylwetka i pusta przestrzeń ujawniają obecność bardziej wyostrzoną niż światowe podobieństwo.

Egon Schiele opuścił wiedeńską Akademię Sztuk Pięknych w 1909 roku i założył Neukunstgruppe z młodymi artystami Wspierany przez Gustava Klimta szybko porzucił dekoracyjną elegancję Secesji na rzecz kanciastej linii, napiętych ciał i fragmentarycznych kolorów Jego portrety dotyczą kolekcjonerów, krytyków, artystów, członków rodziny i bliskich kobiet Nie stara się schlebiać Głowa może się przechylać, ręce wiążą, ciało skręca lub unosi się na gołym papierze; każde zniekształcenie uwidacznia psychologiczne napięcie Portret Wally'ego Neuzila z 1912 roku, zaprojektowany jako odpowiednik Autoportretu z Physalis, równowagi intymności i geometrycznej Wally patrzy bezpośrednio na widza, blisko punktu, w którym wydaje się dostępny Max Oppenheimer i Arthur Roessler należą do sieci artystycznej, która towarzyszyła początkom Schiele; ich twarze i postawy są określone przez przenikliwy zarys, Od 1914 roku portrety Edith Harms, którą poślubił w 1915 roku, bardzo często zyskują nową monumentalność i empatię Kolorowe ubranie nie maskowało ciała: rozszerzało swoją strukturę Kolorowe ubranie nie maskowało ciała: rozszerzało swoją strukturę Schiele często używa pustego lub bardzo małego otoczenia, odmawiając tradycyjnego pustego tła. Model często używa pustego lub bardzo małego tła społecznego. kierunki austriackiego ekspresjonizmu Wybór "Portretów Egona Schiele" w szczególności porównuje Portret Wally'ego Neuzila i Portret Maxa Oppenheimera Jego lektura faworyzuje postacie.

Schiele nie zniekształca modelu, aby zdystansować go od prawdy: rozciąga granicę, aż obecność stanie się niemożliwa do uniknięcia.