Od XVII do XX wieku · Botanika, symbol, dekoracja i eksperymentowanie

Od Clary Peeters i Arellano po Van Gogha, Korina, Schiele i Soutine’a kwiat przechodzi od inwentarza botanicznego do próżności, od wystroju do rytmu i od obserwacji do ekspresji.

kwiatowy obraz przecina szkoły, ponieważ łączy natychmiast rozpoznawalną formę z niemal nieskończoną swobodą koloru, materiału i kompozycji W XVII-wiecznej Europie powstanie ogrodów, handel roślinami i ilustracja botaniczna odżywione bukiety, które czasami łączyły gatunki niemożliwe do zobaczenia kwitnienie razem Clara Peeters obserwuje krople, ukąszenia owadów i wyblakłe płatki; Juan de Arellano orkiestruje obfitość; Nicolaes van Veerendael łączy precyzję i wystawność czas Przywołanie piękna Krople przypominają piękno Piękno Obfitość często zabrania się im modelu nagiego W XIX wieku Vallayer-Coster, Fortuny, Chase czy Van Gogh przesunęli uwagę na dotyk, oświetlenie i wrażliwe doświadczenie Irysy Van Gogha stają się kolorowym rytmem; te Ogaty Kôrin na ekranie organizują japońską przestrzeń dekoracyjną poprzez powtórzenia i interwały W XX wieku Modersohn-Becker, Schiele, Ensor i Soutine uprościli, pokręcili lub zintensyfikowali kwiat, Kolekcja ta umożliwia zatem porównanie czterech wieków bez sprowadzania tematu do dekoracji, każdy bukiet redukując także naukę, porę roku pamięci, tożsamość i samą pamięć, dlatego kolekcja ta umożliwia porównanie czterech wieków martwa natura wygląda z karczochem, frankolinem, winogronami i irysami oraz malwami Jego lektura sprzyja atmosferze.

Malowany kwiat nie blaknie, ale zachowuje świadomość swojej kruchości: to właśnie napięcie pomiędzy czasem trwania obrazu a zwięzłością życia odnawia gatunek.