Zwammerdam, po 1622 - Lejda, około 1669 · Wnętrze, starość i ciche życie

Staruszka przy ognisku wystarczy, by odsłonić sztukę Brekelenkama: słabe światło, zwykłe gesty i godność holenderskiego wnętrza bez teatralności.

Quirijn Gerritsz van Brekelenkam jest jednym z najbardziej wrażliwych obserwatorów holenderskiego życia domowego w XVII wieku Urodzony w Zwammerdamie po 1622 roku, prawdopodobnie wyszkolony w otoczeniu Gerrita Dou, został zapisany w 1648 roku do cechu Saint-Luc de Leiden, miejscowości, w której odbywała się większość jego kariery Maluje krawców, szewców, handlarzy ryb, czytelników i kobiety zajęte obowiązkami domowymi Jego obrazy nie dążą ani do blasku dziedzińca, ani do wzburzenia imprez: przywiązują wagę do koncentracji gestu, szorstkości tej ściany, do obiektów z odległości od kobiety świat powolności Postać stoi w powściągliwym świetle, które wyróżnia twarz, nakrycie głowy, tkaninę i przybory bez wymazywania ciemności Ogień jest jednocześnie źródłem światła, codzienną koniecznością i obrazem upływającego czasu Brekelenkam przekształca w ten sposób skromną scenę w trwałą obecność Wnętrze nigdy nie jest puste: zachowuje nawyki, zmęczenie i uwagę życia Wybór "Quirijn van Brekelenkam" szczególnie porównuje Starą Kobietę przez Ogień Jego lektura sprzyja kolorowi.

Brekelenkam nie dramatyzuje codzienności: daje czas, aby stać się widocznym, nawet w ogniu ognia i ciszy starszej twarzy.