Około 1840 -1940 · Twarz, praca i środowisko społeczne bez obowiązkowej idealizacji

Realistyczny portret patrzy na osobę w jej świecie: ubiór, wnętrze, zawód, zmęczenie i napięcie stają się równie ważne jak podobieństwo twarzy.

Od połowy XIX wieku wielu artystów nie pozwalało, aby portret był czymś innym niż pochlebnym hołdem Courbet ukazuje się w Zdesperowanym z bliskością, która przekształca autoportret w kryzys fizyczny Whistler sprowadza historię wokół matki do surowej organizacji profilu, czarnej sukni i szarości Thomas Eakins umieszcza Maxa Schmitta w swojej skiffie: portret staje się studium wyszkolonego ciała, precyzyjnym miejscem i nowoczesną działalnością W XX wieku Grant Wood umieszcza w swojej skiffie amerykańskiego Schmitta: portret staje się studium wyszkolonego ciała Grant precyzyjne miejsce i nowoczesna działalność. W szkolenym portrecie Max'a Schmitta a. inne związki między psychologią, światłem i kondycją społeczną Realizm nie oznacza zatem fotograficznej neutralności Opiera się na wyborach kadrowania, materiału i kontekstu, które czynią model raczej usytuowaną osobą niż typem idealnym Wybór "Realistycznych portretów" szczególnie porównuje amerykański gotyk i matkę Whistlera, Aranżacja w kolorze szarym i czarnym nr 1. Jego lektura sprzyja światłu.

Realistyczny portret nie obiecuje braku inscenizacji: sprawia, że inscenizacja jest wystarczająco konkretna, aby otoczenie, ciało i charakter stały się razem czytelne.