1884 -1903 · bliscy, artyści i konstruowane tożsamości

Gauguin nigdy nie rozdziela całkowicie podobieństwa i inscenizacji: jego matka, Suzanne Bambridge, Emile Bernard czy jego własna twarz stają się elementami opowieści o artyście.

Portrety Paula Gauguina obejmują rodzinę, przyjaźnie i autoportrety Twarz jego matki, Aline Chazal, została zaczerpnięta z fotografii i łączy artystę z historią rodzinną naznaczoną przez Peru W Autoportrecie z Portretem Bernarda, namalowanym w Arles w 1888 roku, Gauguin odpowiada na wymianę wizerunków: jego monumentalna twarz wyróżnia się przed wizerunkiem młodego przyjaciela, przekształcając portret w estetyczną wypowiedź Portret Artysty z Żółtym Chrystusem nałożony na jego głowę, antropomorficzny ceramik i własny obraz religijny w 1890 roku; w ten sposób rozdziela się między stworzenie, Bambans z własnym obrazem; frontalna powściągliwość, której nie można oderwać od kolonialnego i społecznego spojrzenia Gauguina na mieszkańców wyspy Każdy portret dostarcza zatem tyle informacji na temat modelu, co na temat autorskiej strategii malarza Wybór "Portretów Paula Gauguina" w szczególności porównuje Portret matki artysty i Portret Suzanne Bambridge Jego lektura sprzyja materiałowi.

Twarz namalowana przez Gauguina rzadko jest prostą obecnością: staje się emblematem umieszczonym wśród innych obrazów.