1884 -1920 · Pisarze, artyści, władcy i społeczeństwo międzynarodowe

Sorolla maluje portret jako szybkie, ale zdecydowane spotkanie: twarz, dłoń i ubranie wyłaniają się swobodnym akcentem, dostrojone do osobowości i światła.

Joaquin Sorolla stał się jednym z najbardziej poszukiwanych portrecistów swoich czasów obok scen plażowych Jego wirtuozeria na świeżym powietrzu bezpośrednio odżywia ten gatunek: pracuje szybko, zachowuje świeżość pierwszego spojrzenia i często pozostawia otwarte tło, aby model oddychał Antonio Machado y Ruiz pojawia się z poważną trzeźwością poety pokolenia 1898 Antonio Munoz Degrain, malarz i były nauczyciel Sorolli, otrzymuje portret, w którym przyjaźń zawodowa liczy się tak samo jak status Alfonsoz XIII, król Hiszpanii, nakłada inny wymóg: jednoczenie protokołu, podobieństwo i naturalność bez zamrażania postaci w pagejidal youdies. polityka i intelektualista Madrytu Sorolla malował także swoją żonę Klotyldę, swoje dzieci, amerykańskich pisarzy, naukowców, kolekcjonerów i sponsorów Jego międzynarodowe pobyty, szczególnie w Stanach Zjednoczonych od 1909 roku, jeszcze bardziej poszerzyły tę klientelę Czarni mantyli, biele koszuli i odcienie skóry są konstruowane raczej przez zestawione kolory niż przez pracochłonne modelowanie Do przełożenia energii modelu wystarczy ułożona ręka, lekko odwrócony biust lub bezpośrednie spojrzenie Pozowana ręka, lekko odwrócone biust lub bezpośrednie spojrzenie Portret w Sorolli nie jest zatem przeciwieństwem gestu światła i pewności siebie: opiera się na geście światła Joquina Sorolla" szczególnie porównuje Antonio Machado y Ruiz i Antonio Munoz Degrain. Jego lektura sprzyja kompozycji.

Sorolla nie prosi modelki, aby unieruchomiła się: szuka chwili, w której postawa, spojrzenie i światło w końcu się pokrywają.