1890 -1930 s · próg między pożądaniem a samotnością

Na plażach Munch tańczymy, całujemy się, czekamy lub płaczemy Brzeg nigdy nie jest dnem: to linia, która reguluje odległość między istotami.

Plaża staje się dla Muncha elementarnym teatrem, gdzie ziemia, woda i niebo upraszczają relacje międzyludzkie W świetle księżyca na plaży, odbicie pionowe przecina powierzchnię fiordu i przekształca noc w świetliste przejście Melancholia, kobieta płacząca na plaży, wręcz przeciwnie, umieszcza swoją postać na skraju przestrzeni, do której nie może dotrzeć Pocałunek na plaży łączy dwa ciała, podczas gdy horyzont utrzymuje wokół nich ogromną samotność Pocałunek na plaży łączy dwa ciała, podczas gdy horyzont utrzymuje wokół nich rozległą samotność Pocałunek na plaży łączy rozległe ciała Pocałunek na horyzoncie Plaża łączy rozległe ciała na horyzoncie. Pocanek łączy je na horyzoncie d'Âsgardstrand staje się wtedy ciągłą przestrzenią symboliczną, zdolną do powitania miłości, separacji i cyklu życia Wybór "Plaże Edvarda Muncha" w szczególności porównuje światło księżyca na plaży i melancholię Kobieta płacząca na plaży Jego czytanie sprzyja ruchowi.

Brzeg Muncha to wrażliwa granica: postacie zbliżają się do siebie, nigdy nie zacierając całkowicie odległości.