1912 -1914 · Symultanizm, światło miejskie i abstrakcja barwna

W serii Fenêtres Robert Delaunay dzieli Paryż na przejrzyste plany: kolor, światło, Wieża Eiffla i architektura przesuwają się w stronę abstrakcji wciąż związanej z miastem.

Robert Delaunay rozpoczął swoją serię okien w 1912 roku, kiedy starał się uczynić kolor główną siłą napędową obrazu Okno nie jest opisywane jako stabilna rama oddzielająca wnętrze i zewnętrze Staje się ciągiem przezroczystych płaszczyzn, które nakładają się na siebie, reagują na siebie i przekazują wrażenie miasta przeciętego światłem Wieża Eiffla, dachy i koło mogą nadal pojawiać się, ale w postaci fragmentów uchwyconych w ogólnym rytmie Delaunay opiera się na badaniach naukowych poświęconych jednoczesnemu kontrastowi kolorów i dialogów z kubizmem bez zachowania jego stonowanej palety Guillaume Apollinaire kojarzy ten obraz z orfizm./Od jednej wersji do drugiej motyw zbliża się do abstrakcji: spojrzenie nie rekonstruuje już tylko krajobrazu, podąża za wibracjami czerwieni, błękitu, zieleni i żółci Próby w serialu pokazują, że miejska nowoczesność może być malowana jako doświadczenie optyczne Wybór "Okna Roberta Delaunaya" szczególnie porównuje Okna na Mieście i Okna z Trzema Migawkami./Jego lektura sprzyja kompozycji.

Okno Delaunay nie otacza miasta: rozkłada je na światło i wprawia każdy kolor z powrotem w ruch.