Krajobraz, tożsamość i nowoczesność · Meksyk reprezentowany od wewnątrz

Malarstwo meksykańskie łączy terytorium, tradycje, popularną tożsamość i intymne doświadczenie, od panoram Jose Marii Velasco po autobiograficzny język Fridy Kahlo.

W XIX wieku José Maria Velasco nadał meksykańskiemu krajobrazowi zasięg narodowy Jego widoki na Dolinę Meksyku łączą obserwację geologiczną, precyzję botaniczną i sentymenty terytorialne Na początku XX wieku Saturnino Herran umieścił popularne postacie, ubrania i tradycje w sercu głęboko meksykańskiej nowoczesności Jego portrety i sceny symboliczne odmawiają zewnętrznej egzotyki do skonstruowania złożonego obrazu tożsamości Frida Kahlo przekształca następnie ciało i osobiste doświadczenie w przestrzeń obrazową Frida Kahlo przekształca następnie ciało i osobiste doświadczenie w przestrzeń obrazową W szpitalu Henry Ford ból, strata i pamięć przekształcają się następnie przez pływające przepustki na przemysłowym krajobrazie. tak więc od zbiorowej panoramy do wnętrza autoportretu bez porzucenia kwestii miejsca i przynależności Wybór "Meksykańskie obrazy - Top 500 arcydzieł" szczególnie porównuje Henry Ford Hospital - Frida Kahlo i La Criolla del mango - Saturnino Herran Jego lektura sprzyja kolorowi.

Malarstwo meksykańskie sprawia, że terytorium i ciało to dwa uzupełniające się wspomnienia: jedno opowiada historię kraju, drugie przeżyte doświadczenie.