Od klasycznej Arkadii do XX wieku · Ciało wymyślone na nowo w krajobrazie

Ingres, Bouguereau, Cézanne, Pissarro, Valadon i Matisse przekształcają kąpiel w laboratorium nagiej, lekkiej i nowoczesnej konstrukcji.

Temat kąpiących się przewija się przez historię malarstwa zachodniego łącząc akt, wodę i krajobraz Spadkobiercy starożytnych Wenus, nimf i mitologicznych scen renesansu, postacie w kąpieli najpierw umożliwiają przedstawienie ciała poza światem codziennym W XIX wieku Ingres szukał czystej i cichej linii u kąpiącego się w Valpinçon, podczas gdy Bouguereau pchnął model akademicki w stronę perłowej doskonałości, impresjoniści przesuwają następnie temat w stronę prawdziwego światła: Pissarro instaluje postać w lesie, w kontakcie z powietrzem i liśćmi Z Cézanne kąpiący się stają się problemem strukturalnym; ciała, drzewa i liście niebo buduje się razem, często z pamięci, a nie z żywego modelu Suzanne Valadon daje kobietom solidną, aktywną obecność, uwolnioną od idealistycznego spojrzenia Matisse przekracza nowy próg z Les Baigneurs à la rivière, podjętą między 1909 a 1917: ta początkowa idylla przeobraża się w monumentalne zespoły i geometryczne kształty Od Ensora do Modersohna-Beckera temat wciąż wita satyrę, dziwność i młodość Kolekcja ta umożliwia zatem podążanie tą samą sceną od ideału akademickiego do radykalnych wynalazków Od Ensora do Modersohna-Beckera, motyw wciąż jeszcze radykalny czytanie sprzyja materiałowi.

Kąpiący się zmienia z każdą epoką: bogini, model, ciało w świetle, architektura form czy wreszcie suwerenna postać.