Od krajobrazu flamandzkiego do sztuki współczesnej · Wejście pod baldachim

Ścieżki, stawy, jeźdźcy, festiwale, polany i gleby leśne ukazują las jako terytorium przejścia, schronienia, pamięci, obrzędu lub laboratorium światła.

Las jest jednym z rzadkich krajobrazów, które otacza oko zamiast natychmiast oferować mu horyzont, W malarstwie flamandzkim Jan Brueghel Starszy i jego spadkobiercy mnożą pnie, ścieżki, podróżników i stawy, aby poprowadzić widza przez skrupulatną głębię Denys van Alsloot łączy precyzję roślin i wydarzenie publiczne w Festiwalu Notre-Dame de la Forêt, wspomnienie brukselskich obchodów 1615 roku, W XVII wieku Simon de Vlieger lub Hendrick Cornelisz Vroom sprawili, że podszycie piesi jeźdźcy, psy i piechurzy Hendrick 1.w cyrkulacji Simon de Vliegrow psie Harpignies obserwują drzewa, gleby, pory roku i krawędzie jako autonomiczne tematy Współczesny las może w końcu stać się pamięcią dla Utrillo, kolorowym napięciem dla Lovisa Corinth, wnętrzem dla Helene Schjerfbeck lub niemal abstrakcyjną materią dla Jamesa Ensora Kolekcja krzyżuje się również z innymi tradycjami, zwłaszcza z lasami narracyjnymi rękopisów tajskich i indyjskich Wybór runa leśnego sprowadza się zatem do wyboru relacji do przestrzeni: otwarta ścieżka, refleksyjna woda, świetlista polana lub tajemnicza głębokość.Wybór leśnej Pani zatem do następnej ścieżki leśnej, masa ochronna, refleksyjna woda, świetlista polana polana lub tajemnicza głębokość.Wybór leśnej Pani zatem do leśnej ścieżki do leśnej ścieżki" z podróżnikami Jego czytanie sprzyja światłu.

W runie głębokość nie pochodzi z odległego horyzontu: jest budowana od pnia do pnia, od cienia do światła i krok po kroku.