Około 1905 -1950 · Wyzwolony kolor, przyroda wnętrza i nowoczesność międzynarodowa

Ekspresjonistyczny krajobraz nie kopiuje natury: ją intensyfikuje Góry, ogrody, miasta i słońca stają się polami koloru, gdzie rzutowane są emocje, rytm i współczesny niepokój.

Na początku XX wieku wielu europejskich i amerykańskich artystów nie zgodziło się na ograniczenie krajobrazu do wiernej restytucji widzialnego Grupy Die Brücke, założone w Dreźnie w 1905 roku, i Der Blaue Reiter, utworzone w Monachium około 1911 roku, dały duży impuls tej transformacji W Kirchner, Kandinsky, Münter, Marc i Nolde kolor uwalnia się od lokalnego tonu, czasy konturu i perspektywa mogą się wyginać do emocji Inne trajektorie rozszerzają lub przecinają te badania: Soutine pofałduje Ceret, Schiele term ma tendencję i perspektywa trajektorie mogą przecinać ten krajobraz Inne kondyne emocja. mniej unikalna formuła niż wspólna postawa Góra, ogród, brzeg czy miasto są wybierane, zniekształcane i kolorowane, aby przekazać wewnętrzne doświadczenie Natura staje się wówczas miejscem napięcia między nowoczesnością, duchowością, pamięcią i mocą zmysłową Wybór "Ekspresjonistycznych Krajobrazów" szczególnie porównuje Jardin Graef w Jenie i Nuit d'hiver w górach Jego lektura sprzyja detalom.

W ekspresjonistycznym krajobrazie kolor nie przychodzi za wzorem: jest siłą, która go wygina, przyspiesza i nadaje mu temperaturę emocjonalną.