1908 -1920 s · Ścieżki, drzewa i zrekonstruowane horyzonty

Kubistyczny krajobraz zastępuje panoramiczny widok mobilną znajomością miejsca: ścieżka, drzewo, dom i horyzont łączą się we współzależnych płaszczyznach.

Kubizm rodzi się częściowo przed krajobrazem W L'Estaque braque geometria domy, drzewa i wzgórza; wkrótce inni artyści rozumieją, że natura pozwala nam doświadczyć mobilnej perspektywy Albert Gleizes organizuje ścieżki i masy roślinne w wielkie, niemal architektoniczne rytmy Juan Gris utrzymuje bardziej intymne powiązanie między krajobrazem a wnętrzem, szczególnie gdy za gitarą lub oknem pojawia się morze Robert Delaunay zaczyna od dróg, ogrodów i pomników, aby kolorowe światło stało się zasadą autonomicznej konstrukcji, Dalecy od zaprzeczania naturze, artyści ci starają się łączyć to, co oko widzi sukcesywnie: ulgę od frontu, ścieżkę, która się obraca, masę o drzewie i pamięci o miejscu Obraz staje się syntezą ruchu Wybór "Krajobrazy kubistyczne" szczególnie porównuje Krajobraz i Ścieżka, Krajobraz w Meudon Jego lektura sprzyja kompozycji.

Krajobraz kubistyczny nie zamraża punktu widzenia: skrapla doświadczenie chodzenia, skręcania i mierzenia miejsca.