Około 1602 -1609 · pielgrzymka, zwątpienie, śmierć i zmartwychwstanie

Brudne stopy, palec w ranie, zbyt ciężkie ciało i przywrócony do życia Łazarz: Caravaggio sprawia, że sacrum jest doświadczeniem fizycznej bliskości, zanim się o tym pomyśli.

Dzieła religijne Caravaggia nieustannie przesuwają granicę między widzeniem a materią W Madonnie Pielgrzymów, dwóch klęczących wiernych obecnych na pierwszym planie ich zakurzone stopy zwrócone w stronę Marii i Dzieciątka, które pojawiły się na rzymskim progu: wcielenie spotyka się z konkretnym pobożnością ludową Niedowierzanie świętego Tomasza zaciska cztery głowy wokół palca prowadzonego w ranie Chrystusa; widzenie już nie wystarczy, musimy dotknąć Śmierć Dziewicy ukazuje ciężkie, spuchnięte ciało otoczone upadłymi uczniami, bez idealizacji pogrzebowej; realizm ten przyczynia się do odmowy obrazu przez jego sponsorów W Zmartwychwstaniu Łazarza, namalowanym w Mesynie w 1609 roku horyzontalny otrzymuje światło, które przechodzi przez jego ramiona wyciągnięte, podczas gdy tłum stara się go wspierać Od progu do grobu wiara przechodzi przez ciężar świata Wybór "Dzieła religijne Caravaggia" szczególnie porównuje Madonna Pielgrzymów i Niedowierzanie św. Tomasza Jego lektura sprzyja światłu.

Cud Caravaggia nigdy nie znosi materii: występuje w kurzu, skórze, ranie i ciężarze zwłok.