1914 -1955 · Bruksela, Paryż, Prowansja i Antibes

Bloki koloru, gęsty materiał i napięcie między abstrakcją a widzialnym światem sprawiają, że Nicolas de Staël jest główną postacią powojennego malarstwa.

Nicolas de Staël urodził się w Sankt Petersburgu w 1914 roku i zmarł w Antibes w 1955 roku Osierocony po wygnaniu rodziny, dorastał w Brukseli i studiował w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych Zainstalowany we Francji, przeszedł wojnę i lata biedy, zanim narzucił po 1945 roku obraz skonstruowany w dużych kolorowych płaszczyznach Jego gruby materiał nigdy całkowicie nie zrywa z rzeczywistością: krajobraz, butelka, kwiat, łódź, muzyk czy piłkarz pozostają punktami oparcia dla autonomicznej organizacji koloru Po nocnym meczu widzianym w Parc des Princes w 1952 roku, stworzył serię, w której trawniki, światło i ruch stają się prostopadowe. niech ta praca wykracza poza opozycję między abstrakcją a figuracją Odkrycie południa, a następnie Sycylii, odżywiło Agrigento: żółcie, czerwienie, czernie i błękity skondensowane wzgórze, świątynię i ciepło W Antibes ciasto staje się lżejsze, pejzaże morskie i martwe natury zyskują szybkość i przejrzystość Jego praca, prowadzona w ciągu około piętnastu lat wyjątkowej intensywności, pozostaje ciągłym badaniem zdolności koloru do uchwycenia wrażliwego świata Jego praca, prowadzona w ciągu około piętnastu lat wyjątkowej intensywności, pozostaje ciągłym badaniem zdolności koloru do uchwycenia wrażliwego świata Jego praca, prowadzona w ciągu około piętnastu lat sprzyja wyjątkowej intensywności, pozostaje ciągłym badaniem nad czułą zdolnością do uchwycenia świata.

De Staël nie wybiera między abstrakcją a krajobrazem: kompresuje światło, przestrzeń i doznania, aż blok koloru znów stanie się światem.