1656 -1746 · Paryż, Antwerpia, Londyn i portret francuski

Wystawne tkaniny, świetliste odcienie skóry i obecność społeczna sprawiły, że Nicolas de Largillière był jednym z najwybitniejszych europejskich portrecistów około 1700 roku.

Nicolas de Largillière urodził się w Paryżu w 1656 roku i tam zmarł w 1746 roku Wychowany w Antwerpii, otrzymał flamandzkie szkolenie uważne na kolor, materiały i obserwację twarzy Około 1674 roku przeniósł się do Londynu i pracował przez kilka lat z Peterem Lely, pierwszym malarzem dworu Po powrocie do Francji został przyjęty do Akademii Królewskiej w 1686 roku, instytucji, którą później kierował Jego klientela należała mniej wyłącznie do dworu niż do świata sędziów, finansistów, pisarzy, duchownych i profesjonalistów Largillière dał wszystkim obraz sukcesu: aksamitny, satynowy, futrzany, furowy zindywidualizowany Jego autoportrety potwierdzają intelektualną i społeczną rangę malarza Portret Ami Lullin dostosowuje tę wspaniałość do teologa genewskiego; ta księżnej Maine łączy władzę dynastyczną i teatralność Alegoria zaręczyn Ludwika XV z infantką Hiszpanii rozszerza zasoby portretowe na reprezentację polityczną Galeria Narodowa przypomina jego praktykę w Antwerpii, czas spędzony z Lely i jego specjalizację w portrecie klas zawodowych Wybór "Nicolas de Largillière" porównuje zwłaszcza Autoportret i Ami Lullin Jego lektura sprzyja rysowaniu.

Largillière maluje status materiałem, ale podobieństwo do światła: tkanina olśniewa, a twarz długo podtrzymuje wzrok.