1918 -1955 · Obiekt codzienny, autonomiczny kolor i kontrast

W martwych naturach Fernanda Légera wazon, kompas, muszla i owoce tracą dyskrecję: powiększeni, otoczeni i poruszeni stają się aktorami nowoczesnej przestrzeni.

Fernand Léger podchodzi do martwej natury raczej jako laboratorium raportów niż jako spokojny stół Po kubistycznej fragmentacji chce uczynić obiekt jasnym, solidnym i dostępnym dla zbiorowego oka Wazon, gruszka, kompas lub bączek wydobywa się ze zwykłego kontekstu, powiększa, obraca i konfrontuje z kształtami innej skali Czarny kontur zapewnia czytelność, ale kolor nie zawsze posłusznie wypełnia sylwetkę: może się poruszać, tworzyć kontrarytm lub łączyć kilka obiektów W Kompozycji z kompasem i skorupą narzędzie geometryczne spotyka się z naturalnym spiralnym kształtem; ta szczelina aktywuje całą powierzchnię Wirujący blat sugeruje obrót i baw się, podczas gdy naczynie z gruszki przekształca owoce i pojemnik w proste masy Nawet wazon z kwiatami unika dekoracyjnej iluzji poprzez moc rysowania i oddzielania płaskich obszarów Léger odrzuca tradycyjną hierarchię między szlachetnym przedmiotem a przedmiotem codziennego użytku Podziwia wizualną skuteczność wyświetlaczy, plakatów i produktów przemysłowych, zachowując bardzo świadomą produkcję obrazkową Jego martwe natury mogą integrować figury, czerwone stoły, lampy lub budziki i stać się prawdziwymi środowiskami Jego martwe natury mogą integrować figury, czerwone stoły, lampy lub budziki i stać się prawdziwymi środowiskami Jego martwe natury mogą integrować figury, czerwone stoły, lampy lub budziki i stają się prawdziwymi środowiskami. Léger w szczególności porównuje Martwą naturę z wazonem z kwiatami, a kompozycję z kompasem i muszlą. Jego lektura sprzyja ruchowi.

Lekki uwalnia obiekt ze stołu: skorupa, kompas lub gruszka mogą wówczas zająć przestrzeń siłą architektury.