1887 -1930 · Rue Cortot, rue des Saules, bruk i panorama Paryża

Luce patrzy na Montmartre jako na dzielnicę w transformacji: zbocze, bruk, domy i horyzont przemysłowy jednoczą poezję wysokości i rzeczywistość pracy.

Urodzony w Paryżu w rodzinie rzemieślników, Maximilien Luce zna Montmartre jako przestrzeń mieszkalną, a nie artystyczną scenerię Jego widoki z rue Cortot otwierają oko w kierunku Saint-Denis i przemysłowej równiny, Najwyższy punkt pozwala zestawić pierwsze plany gruntów, domów na zboczu wzgórza i horyzontu miejskiego Montmartre, rue des Saules przeciwnie podąża stromą osią drogi wciąż wyściełanej murami i skromnymi konstrukcjami W Pavement Depot na Montmartre materiał uliczny staje się głównym przedmiotem nagromadzonych bloków roboczych Montmartre przypominają przemiany Paryża i bloki pracy niezbędne do modernizacji Paryża widziane z Montmartre'u materiał do wycofania z Montmartre panorama, gdzie łączą się kominy, dachy i atmosfera Luce przyjęła neoimpresjonizm w 1887 roku z Pissarro, Seurat i Signac, następnie stopniowo poszerzała swój dotyk po 1897 roku Rozwój ten pasował do motywu Montmartre: podzielone kolory sprawiły, że powietrze i odległość, podczas gdy swobodniejszy materiał opisywał podłogę, mur i plac budowy Jego anarchistyczne zaangażowanie oddala go od folklorystycznej wizji Widzi w kopcu miejsce, w którym współistnieją mieszkańcy, robotnicy, drogi i krajobraz w tym samym momencie, w którym stolica przekształca ich mieszkańców, wybór "Mont de Maximilien Luce" porównuje je z pejzamorty, w pejzamie, a pejzaż. Jej lektura sprzyja opowieści.

Luce's Montmartre to nie tylko kabarety: to jest zrobione ze zboczy, bruku, ścian i horyzontu, gdzie pracuje Paryż.