Monachium · 1945 -1951 · Inwentaryzacja, identyfikacja i renowacja

Po drugiej wojnie światowej Centralny Punkt Zbiorowy w Monachium stał się głównym ośrodkiem alianckim zajmującym się przetwarzaniem zrabowanych lub wysiedlonych dzieł odkrytych w Niemczech i Austrii.

Centralne Punkty Zbiorowe w Monachium nie były muzeum lecz tymczasową instytucją zabezpieczenia i restytucji, Aktywizowany przez siły amerykańskie w lipcu 1945 roku zajmował dawne budynki administracyjne partii nazistowskiej w Monachium Funkcjonariusze Zabytków, Sztuk Pięknych i Archiwów skupiali obrazy, rzeźby, meble, tekstylia i przedmioty ze złóż, muzeów europejskich, zrabowanych prywatnych kolekcji i nazistowskich projektów takich jak planowane muzeum w Linzu Każdy obiekt musiał być zarejestrowany, sfotografowany, sfotografowany, zbadany i zorientowany na swój kraj lub jego prawowitego właściciela Każdy obiekt musiał być zarejestrowany, sfotografowany, zbadany i zorientowany na swojego właściciela, mieć prawo do bycia sfotografowanym lub sfotografowanym na jego właściciela zanim nierozwiązane akta zostały zajęte przez władze niemieckie W archiwach zachowały się arkusze inwentaryzacyjne, fotografie i korespondencja, które są dziś niezbędne do poszukiwania proweniencji Wybrane obrazy nie tworzą zatem spójnego zbioru historycznego: świadczą o przerwanych trajektoriach Monet, Caravaggio i Renoir reprezentują różne okresy, właścicieli i obiegi, które praca dokumentalna próbuje zrekonstruować Wybór "Centralnego Punktu Zbiorowego Monachium" w szczególności porównuje Champ de poppies, wokół trasy Giverny - Monet i Le Pont, Argenteuil - Monet. Jego lektura sprzyja opowieść.

W Monachium fotografowanie i inwentaryzacja dzieła nie była prostą pracą administracyjną: był to pierwszy krok w powrocie do jego historii i właścicieli.