około 1585 - około 1656 · Neapol i Rzym

Neapolitańskie światłocienie, klasyczna szlachta i skoncentrowane bohaterki uczyniły Massimo Stanzione wielkim mistrzem malarstwa neapolitańskiego w połowie XVII wieku.

Massimo Stanzione urodził się około 1585 roku w Orta di Atella, niedaleko Neapolu, i prawdopodobnie zmarł w tym mieście około 1656 roku Wyszkolony w środowisku Fabrizio Santafede, po raz pierwszy dzielił swoją działalność między Neapol i Rzym, Jego rzymska obecność jest udokumentowane w 1617 roku i pozwoliło mu studiować Caravaggio, Caravaggio i klasycyzm artystów takich jak Guido Reni i Simon Vouet. Z tego spotkania rodzi się osobista synteza: ciemne tła i skierowane światło dają postaciom a natychmiastowa obecność, podczas gdy rysunek, kolor i wyważone gesty zachowują klasyczną szlachetność, Wracając na stałe do Neapolu przed 1630 rokiem, Stanzione stał się najbardziej prestiżowym malarzem w mieście i kierował bardzo wpływowym warsztatem. Otrzymał kilka rycerskich wyróżnień, znak wyjątkowej pozycji społecznej Pracuje dla kościołów, bractw, pałaców i hiszpańskich sponsorów, tworząc ołtarze, cykle fresków, świętych, Dziewic i bohaterek biblijny./Jego dialog z Artemisią Gentileschi, obecną w Neapolu, wzbogaca reprezentację silnych kobiet Judith z głową Holofernesa ukazuje bohaterkę po akcji, spokojną i skupioną, a nie triumfującą Światło izoluje twarz, ostrze, tkaniny i krwawe trofeum, nie przekształcając sceny w spektakl W Dziewicy z Dzieciątkiem to samo mistrzostwo światłocienia służy czułości i kontemplacji Stanzione daje w ten sposób barokowi neapolitańska ścieżka, która jest jednocześnie dramatyczna, elegancka i głęboko ludzka Wybór "Massimo Stanzione" w szczególności porównuje Judith z głową Holofernesa, a Judith z głową Holofernesa Jego lektura sprzyja materiałowi.

Stanzione wstrzymuje chwilę po tragedii: światło ujawnia mniej wyczynu niż cicha myśl tego, który właśnie działał.