1881 -1932 · Santander, Paryż i kubizm

Fragmentaryczne ujęcia, gęsty kolor i głębokie człowieczeństwo sprawiają, że Maria Blanchard jest jednym z najbardziej osobistych głosów europejskiego kubizmu.

Maria Gutiérrez-Cueto Blanchard urodziła się w Santander w 1881 r., a zmarła w Paryżu w 1932 r. Cierpiąc z powodu narodzin silnej deformacji kręgosłupa, przez całe życie cierpiała ból fizyczny i spojrzenie społeczne, ale zbudowała karierę całkowicie poświęconą malarstwu, po szkoleniu w Madrycie uzyskała stypendium w Paryżu, gdzie poznała awangardy Założona na stałe w stolicy Francji od 1916 roku, dołączyła do wspólnoty kubistycznej i związała się w szczególności z Juanem Grisem, Jacques'em Lipchitzem i André Lhote'em. Jej kompozycje z lat 1916 -1920 utrzymały w płaszczyznale, ale rozdrobniły gitarę, a gą, rozdrobniły gitarę i gą odróżnia ją od zimnej abstrakcji Kobieta na gitarze i kompozycja kubistyczna ukazują ten sojusz między konstrukcją intelektualną a ludzką obecnością Na początku lat 20. Blanchard stopniowo powracała do bardziej czytelnych postaci: kobiet, dzieci, oddziałów położniczych i popularnych postaci La Boulonnaise czy La Bretonne zachowały kubistyczną solidność wyrażając jednocześnie zmęczenie, godność i samotność Długo marginalizowana w opowieściach zdominowanych przez jej kolegów, dziś uznawana jest za główną i osobliwą postać europejskiej awangardy Wybór "Marii Blanchard" porównuje zwłaszcza kompozycję kubistyczną i kobietę na gitarze Jego lekturę priorytetyzuj kolor.

Blanchard nigdy nie rozpuszcza postaci w kubizmie: za każdą kolorową płaszczyzną pozostaje ciało, zmęczenie i ludzka obecność.