1908 -1917 · Zeeland, wydmy, latarnia morska i znaki plus-minus

Na plażach Domburga i Westkapelle Mondrian stopniowo redukuje stosunki fal, horyzontów, latarni morskiej i molo do pionowego i poziomego, aż do progu abstrakcji.

Pomiędzy 1908 a I wojną światową Piet Mondrian regularnie przebywał na wyspie Walcheren w Zelandii Domburg, jego wydmy, drewniane filary i latarnia morska Westkapelle oferują proste wzory wystawione na ciągłe zmiany światła, Na pierwszych plażach niebo i morze wciąż budowane są z kolorowym akcentem; filary wprowadzają już pionowy rytm, który przecina poziomą przestrzeń Latarnia pełni funkcję osi, prostej obecności przeciwnej niestabilności wody Mondrian podejmuje te same tematy w różnym oświetleniu i za każdym razem upraszcza ich sylwetkę Kiedy wojna trzyma go w Holandii po pobycie paryskie z lat 1912 -1914 doświadczenie kubizmu przekształciło tę obserwację W serii Jetées et Océan fale, odbicia i stawki stają się krótkimi liniami poziomymi i pionowymi, często nazywanymi znakami "coraz mniej" Kompozycja nr 10, zwana Jetée et Océan, zachowuje morskie pochodzenie, dając sieci niemal całkowitą autonomię Owal koncentruje znaki, molo utrzymuje się jako pionowy ciąg u podstawy, a ocean rozwija się w rytmicznych przeprawach Statki w świetle księżyca przypominają nam jednak, że Mondrian również wie, jak budować noc za pomocą ciemnych sylwetek i wartości.Scena wybrzeża nie zapewnia zatem dźwięku abstrakcja jego podstawowe osie, rozszerzenie horyzontu i napięcie między odpoczynkiem a ruchem Wybór "Morze, plaże i pomosty Pieta Mondriana" szczególnie porównuje Kompozycję nr 10 (Rzut i Ocean) i Plaża z molo w Domburgu Jego lektura sprzyja opowieści.

Morze uczy Mondriana, że nieskończoność może trzymać się w dwóch elementarnych kierunkach: rozszerzającego się horyzontu i przecinającego go molo.