XVII wiek · Idealna natura, dramat i skonstruowany horyzont

Barokowy krajobraz staje się autonomiczną przestrzenią, witając mit, Biblię i życie wiejskie: światło, ruina, drzewo i ścieżka organizują naturę bardziej przemyślaną niż skopiowaną.

W XVII wieku krajobraz nabrał nowej ambicji w szkołach włoskich, francuskich, flamandzkich i holenderskich Annibale Carracci nadaje idealnemu krajobrazowi przejrzystą strukturę, gdzie ścieżka, rzeka i masy drzew towarzyszą świętej historii, nie zmniejszając jej Claude Lorrain rzuca światło na samą zasadę kompozycji: port, pałac, pasterz czy mitologiczny charakter są ułożone wokół skąpanego w złocie horyzontu Poussin organizuje naturę niczym opowieść, balansując góry, architekturę i roślinność wokół wydarzenia, którego znaczenie wykracza poza figury Salvator Rosa preferuje skałę, potok i połamane drzewo; jego dzika natura nadaje pustelnikowi, podróżnikowi czy biblijna opowieść ma ton próby W Holandii i Flandrii prawdziwa wieś, droga, wioska i zmieniające się niebo zyskują więcej przestrzeni, podczas gdy Teniers łączy krajobraz i działalność chłopską Barokowy krajobraz oscyluje w ten sposób między ideałem a doświadczeniem Nawet gdy wydaje się to naturalne, każda głębia jest konstruowana przez plany, kolory i oświetlenie Nawet gdy wydaje się to naturalne, każda głębia jest konstruowana przez plany, kolory i oświetlenie.Wybór "Barokowe krajobrazy" szczególnie porównuje Krajobraz z Psyche przed pałacem i Krajobrazem Kupidyna z Tobit i aniołem.Jego lektura sprzyja kompozycji.

Barokowy krajobraz nie tylko służy jako sceneria dla opowieści: decyduje o jej rytmie, świetle i często sensie moralnym.