Około 1520 -1600 · Wirtuozeria, napięcie i wyobraźnia po renesansie wysokim

Od Pontormo i Parmigianino po Bronzino, Tintoretto, Arcimboldo i El Greco, maniery preferują wydłużone postacie, nierealne kolory, złożone pozy i niestabilne przestrzenie do klasycznej równowagi.

Manieryzm rozwinął się we Włoszech około 1520 roku, po wielkich osiągnięciach Leonarda, Rafaela i Michała Anioła Termin pochodzi od "maniery", słowa, które oznacza styl i osobiste mistrzostwo Długo interpretowane jako dekadencja renesansu, ruch jest dziś rozumiany jako dobrowolne poszukiwanie wyrafinowania, sztuczności i wolności Artyści nie szukają już tylko naturalnej harmonii: rozciągają ciała, skręcają pozy, kompresują przestrzeń i łączą nieoczekiwane kolory Florencja i Rzym nie szukają już tylko naturalnej harmonii: rozciągają ciała, skręcają pozy, kompresują przestrzeń i łączą nieoczekiwane kolory. Florencja i Rzym nie szukają już tylko naturalnej harmonii: rozciągają ciała, rozciągają, rozciągają się, rozciągają, rozciągają niespodziewane kompresują przestrzeń. oświetlenie Dwór Fontainebleau rozpowszechnia styl we Francji, podczas gdy Praga staje się spektakularnym domem wokół Rudolfa II, Arcimboldo i Sprangera El Greco w końcu przyjmuje wydłużenie i wizjonerski kolor do radykalnej ekspresji duchowej w Toledo Cztery wybrane dzieła czynią tę różnorodność czytelną Pontormo destabilizuje święte spotkanie poprzez postawy i kolor Parmigianino konstruuje Wizję Świętego Hieronima wokół eleganckich ciał i niezwykłych relacji skali El Greco buduje Wizję Świętego Hieronima wokół eleganckich ciał i niezwykłych relacji skali El Greco buduje Wizję skali wokół mniej jako formuła niż jako sztuka świadoma własnego wynalazku Wybór "Manieryzmu" w szczególności porównuje Dziewicę z Dzieciątkiem i Świętymi - Pontormo i Wizję świętego Hieronima - Parmigianino Jego lektura sprzyja przestrzeni.

Manieryzm nie koryguje sztuczności: eksponuje Piękno bierze się z trudności, nieprawdopodobnej elegancji i wyobraźni malarza.