Renesans - XX wiek · Anatomia, intymność i nowoczesność

Akt przebiega przez historię sztuki jako nauka, ideał, skandal i osobisty język: Fortuny obserwuje ciało na słońcu, Gauguin upraszcza ciało, Schiele je rozciąga, a Soutine sprawia, że wibruje.

Akt nie jest gatunkiem nieruchomym lecz polem eksperymentów gdzie każda epoka na nowo definiuje relację między ciałem, spojrzeniem i malarstwem W tradycji akademickiej nauka od żywego modelu uczy się proporcji, anatomii, równowagi i światła jeszcze zanim doprowadzi do historycznej lub mitologicznej kompozycji XIX wiek stopniowo przesuwał tę funkcję Eduardo Rosales i Mariano Fortuny ukazują ciało w świetle z nową szczerością; Raimundo Madrazo'ego ukazuje ciało w świetle z nową szczerością; Raimundo Madrazo ukazuje ciało w świetle z nową szczerością; Raimundo Madrazo łączy w sobie linię rytmiczną z nowoczesnymi tomami Whaches. Renoir czyni ciało kolorowym materiałem Na początku XX wieku Arthur B. Davies i William Glackens kontynuowali badania nad ruchem i pozą, ale Egon Schiele zerwał z ideałem: kąty, skręty, zasłony i puste przestrzenie odsłoniły wrażliwą i dobrowolną obecność W Soutine materiał obrazkowy zdaje się przenikać przez ciało Kolekcja ta umożliwia zatem porównanie studium przygotowawczego, siedzącej postaci, leżącego ciała, wyjścia z kąpieli, tańca i eksperymentów ekspresjonistycznych, bez sprowadzania aktu do jednego kanonu W Soutine materiał obrazkowy zdaje się redukować ciało Ta kolekcja umożliwia porównanie studium przygotowawczego, siedzącej postaci, leżącego ciała, a zatem porównania

Akt ukazuje mniej uniwersalnego ciała niż sposób, w jaki każdy malarz decyduje się wyglądać: mierzyć, idealizować, pragnąć, fragmentować lub pozwalać materii mówić.