1761 -1845 · Lille, Arras, Paryż i kronika życia współczesnego

Wnikliwe portrety, paryskie tłumy i wirtuozowska iluzja czynią Ludwika Leopolda Boilly'ego wielkim kronikarzem wizualnym rewolucyjnej i napoleońskiej Francji.

Louis-Léopold Boilly urodził się w La Bassee, niedaleko Lille, w 1761 r. Wyszkolony na północy, zwłaszcza u malarza trompe-l'oeil Dominique'a Doncre'a w Arras, przeniósł się do Paryża w 1785 r. wyprodukował pierwsze małe portrety i szarmanckie sceny, których płynna precyzja uwiodła miejską klientelę Rewolucja głęboko przemieniła jego poddanych Zagrożony w 1794 r. uważanym za frywolny charakter niektórych dzieł, Boilly odpowiedział patriotycznymi kompozycjami i kontynuował karierę zdolną przejść przez zmiany reżimu Dyrektoria, Konsulat, Imperium i Przywróże stały się miejscem ciągłej obserwacji Paryża, warsztaty, kawiarnie karnawał pozwala mu na zebranie dziesiątek postaci o zindywidualizowanych postawach, jednocześnie namalował znaczną ilość małoformatowych portretów, gdzie wzrok, kostium i światło wystarczyły, aby scharakteryzować model Portret Caroline Branchu i rzeźbiarza Jean-Antoine'a Houdona ukazują tę precyzyjną ekonomię, podczas gdy jego autoportrety w humorystyczny sposób kwestionują konstrukcję tożsamości artystycznej Boilly zajmuje się również rysunkiem, litografią, karykaturą i trompe l'oeil; spopularyzował nawet termin "trompe l'oeil" na Salonie 1800. Zmarły w Paryżu w 1845 roku pozostawił wokół naprawdę wrażliwe archiwum francuskiego społeczeństwa wybór "Louis-Léopold Boilly" szczególnie porównuje scenę karnawałową i autoportret Jego lektura sprzyja kolorowi.

Boilly patrzy na tłum jak zbiór portretów: żadna twarz nie jest anonimowa, nawet w samym sercu paryskiego spektaklu.