Około 1848 -1875 · Barbizon, praca na wsi, opieka i życie domowe

Millet nadaje kobietom na obszarach wiejskich monumentalność bez nacisku: dojarka, pasterka, zbieraczka czy krawcowa umieszcza swoje ciało w konkretnym czasie pracy.

Urodzony w rodzinie chłopskiej w Gruchach w 1814 roku Jean-François Millet znał się na pracy rolniczej bezpośrednio przed szkoleniem w Cherbourgu, a następnie w Paryżu Zainstalowany w Barbizon w 1849 roku, uczynił wiejskie gesty centrum swojej sztuki Kobiety pracują na polach, pilnują stad, niosą mleko, szyją, kręcą lub karmią dzieci Odzież, narzędzia i postawa identyfikują konkretne zadanie; uproszczony zarys i niski horyzont mimo to nadają tym postaciom niemal monumentalną amplitudę Millet nie ukrywa ani powtórzeń, ani zmęczenia Jego samotne pasterki pozostają powiązane z inwigilacją stada, a jego wnętrza pokazują, że praca jest trwa po zmierzchu Des Glaneuses uwidacznia ubóstwo tych, którzy zbierają resztki żniw, podczas gdy obfitość gromadzi się daleko, Godność tych kobiet rodzi się zatem z obserwacji, a nie z wyidealizowanej opieki duszpasterskiej Wybór "Kobiety Jean-François Milleta" szczególnie porównuje Norman Dairy w Gréville i Shepherdess siedzących w cieniu Jego lektura sprzyja przestrzeni.

W Millecie ciało kobiety nie zdobi wsi: niesie mleko, wełnę, zbiory i codzienną ciągłość.