1849 -1917 · Rzym, Londyn, Akademia Królewska i późny prerafaelityzm

Literackie bohaterki, groźna woda i symboliczne kwiaty czynią Johna Williama Waterhouse'a wielkim gawędziarzem późnego prerafaelityzmu.

John William Waterhouse urodził się w Rzymie w 1849 roku w rodzinie brytyjskich malarzy i dorastał w Londynie poprzez kontakt z ich pracownią Dołączając do szkół Royal Academy w 1870 roku wystawiał w 1874 roku Jego pierwsze prace faworyzowały starożytność grecko-rzymską i sceny życia włoskiego, z wyraźną kompozycją odziedziczoną po malarstwie akademickim Od lat osiemdziesiątych XIX wieku Waterhouse zwrócił się bardziej w stronę poezji, Szekspira, Keatsa i legend arturiańskich Od lat osiemdziesiątych XIX wieku Waterhouse zwrócił się bardziej w stronę poezji, Szekspira, Keatsa i legend arturiańskich podzielił się z przedrafaelitami zamił zamiłką zamiłką zamiłowania do koloru, precyzyjny symbol, a umanys, a postaćmiczny okrągły, podczas gdy Penelope i zalotnicy kontrastują pracę krosna z męską presją Lamia, Pandora i Miranda przedstawiają moment, w którym pragnienie, ciekawość lub katastrofa stają się nieodwracalne Waterhouse często maluje swoje bohaterki na skraju przejścia: brzeg, próg, pudełko, lustro lub las Wybrany akademik, pozostał aktywny aż do śmierci w 1917 roku Jego twórczość łączyła kulturę klasyczną, literaturę wiktoriańską i natychmiast czytelną moc malowanej opowieści Wybór "John William Waterhouse" szczególnie porównuje Ulissesa i syreny i Penelopę oraz zalotki Jego lektura sprzyja przestrzeni.

Waterhouse wybiera moment przed konsekwencją: zbliża się ręka, wzrok się waha i cały krajobraz zdaje się wiedzieć, co się wydarzy.