aktywny od 1422 -1441 · Haga, Lille i Brugia

Przezroczyste szkliwa, mikroskopijne światło i cicha obecność sprawiają, że Jan van Eyck jest jednym z twórców europejskiego realizmu obrazkowego w XV wieku.

Pochodzenie Jana van Eycka pozostaje częściowo niejasne Prawdopodobnie pochodzi z Maaseik i pojawia się w dokumentach w 1422 roku w służbie Jana Bawarskiego w Hadze Po śmierci tego księcia, w 1425 roku wszedł na służbę Filipa Dobrego, księcia Burgundii, jako malarz i lokaj, Stanowisko to przyniosło mu rozkazy, podróże dyplomatyczne i bliskość jednego z najbardziej wyrafinowanych dworów w Europie, W 1428 roku udał się do Portugalii, aby przygotować się do małżeństwa księcia z Izabelą Portugalską i namalować jego portret Van Eyck nie wymyślił rozka, podróże dyplomatyczne i bliskość jednego z najbardziej wyrafinowanych dworów księcia Portugalii.14 udał się do małżeństwa przezroczyste warstwy, które nadają tkaninom, metalom, skórze i światłu wyjątkową głębię Małżonkowie Arnolfini umieszczają dwie osoby w pomieszczeniu, w którym każdy przedmiot wydaje się namacalny; lustro, świecznik, owoc i podpis uczestniczą w obrazie, którego dokładne znaczenie jest nadal omawiane Dziewica Kanclerza Rolina łączy sponsora i sacrum w loggii otwierającej się na ogromne miasto Dziewica Kanclerza Rolina jednoczy sponsora i sacrum w loggii otwierającej się na ogromne miasto Dziewica Kanonika Van der Paele przekształca kościół w przestrzeń spotkań portretu, materiału i wizji Van der przestrzeni. Dziewica z teologii Van przekształca kościół w przestrzeń. monumentalny zespół zainaugurowany w Gandawie w 1432 roku Portrecista Van Eyck również oddaje spojrzenie, wiek i status radykalną trzeźwością Jego motta i inskrypcje bawią się granicą między prawdziwym przedmiotem a malarstwem Zmarł w Brugii w 1441 roku, pozostawił niewiele pewnych dzieł, ale jego język trwale przekształcił malarstwo Holandii, Włoch i całej Europy Wybór "Jan van Eyck" szczególnie porównuje Małżonków Arnolfinich i Dziewicę kanclerza Rolina Jego lektura sprzyja światłu.

Van Eyck nie tylko kopiuje to, co widzialne: konstruuje światło, w którym obecny staje się także świat materialny, portret i sacrum.