1600 -1638 · Paryż, Wenecja i kolor barokowy

Perłowe goździki, ciepłe tkaniny i zmysłowe alegorie przyniosły Jacquesowi Blanchardowi przydomek Francuski Tycjan, będący sercem paryskiego odrodzenia malarskiego lat trzydziestych XIX wieku.

Jacques Blanchard urodził się w Paryżu w 1600 roku w rodzinie artystów Pierwsze praktyki otrzymał od wuja Nicolasa Bollery'ego, następnie opuścił stolicę w bardzo młodym wieku, po pobycie w Lyonie wyjechał do Włoch w połowie lat 20. Rzym przyniósł mu kulturę wielkiej kompozycji, ale to przede wszystkim Wenecja przemieniła jego malarstwo Tycjan, Weronezyjczyk i Tintoretto odsłonili mu kolor oparty na ciepłych porozumieniach, świetlistym ciele i draperiach, które zdawały się oddychać Po powrocie do Paryża około 1629 roku Blanchard od razu wyróżnił się na francuskiej szkole wciąż bardzo przywiązanej do rysunku i światłocienia przez Ekimona Baccuro. łączy zmysłową nagość, czerwone tkaniny i roślinność w scenie, w której piękno działa jak objawienie moralne Angélique i Médor w ten sam sposób transponują rycerską poezję w delikatnej i kolorowej atmosferze Religijni i prywatni sponsorzy wkrótce poszukiwali tego weneckiego języka dostosowanego do paryskiego smaku W La Charité z 1633 roku kobieta otoczona dziećmi wkrótce stała się zarówno chrześcijańską alegorią, jak i matczyną obecnością Starożytne ruiny, spokojna monumentalność i łagodność gestów dają cnotę ludzkiej siły Blanchard traktuje temat kilka razy, dowód swojego sukcesu w duchowości tamtych czasów.Jego Święte Rodziny kojarzą się z tym samym ciepło odcieni skóry o wyważonej kompozycji, bardziej intymnej niż triumfującej Otrzymał również duże dekoracje prywatnych rezydencji i budynków użyteczności publicznej, które obecnie w dużej mierze zniknęły, Krótki okres jego kariery wyjaśnia, dlaczego jego zachowany korpus pozostaje ograniczony i czasami trudny do odróżnienia od tego jego brata Jeana lub jego naśladowców Mianowany malarzem do króla, Blanchard zmarł w Paryżu w 1638 roku, mając zaledwie trzydzieści osiem lat Jego sztuka zajmowała jednak decydujące miejsce: przed dominacją klasycyzmu wprowadził do Francji sposób myślenia o malarstwie poprzez kolor, ciało i poezję tkaniny Wybór "Jacques Blanchard" szczególnie porównuje La Dobroczynność i Cymon i Efigenes Jego lektura sprzyja materiałowi.

Blanchard nie kopiuje Wenecji: sprowadza jej ciepło z powrotem do Paryża, a następnie przekształca kolor w matczyną słodycz, pożądanie i cnotę.