1873 -1943 · Moskwa, kubofuturyzm, suprematyzm i sztuka nieobiektywna

Zmechanizowane traki, gramofony, płaszczyzny geometryczne i kolorowe kule ukazują podróż Iwana Kliuna, od kubofuturyzmu przez suprematyzm, a następnie do bardzo osobistej świetlistej abstrakcji.

Iwan Wasiljewicz Klyunkow, znany jako Iwan Kliun, urodził się w 1873 roku w Bolszij Gorki, w prowincji Włodzimierz Jego rodzina mieszkała przez kilka lat na Ukrainie i młody człowiek najpierw pracował jako księgowy, W tym samym czasie studiował sztukę w Warszawie, następnie w Moskwie, zwłaszcza w warsztatach Fiodora Rerberga i Ilii Machkov, Jego spotkanie z Kazimierzem Malewiczem na początku XX wieku stało się decydujące, bez eliminowania osobistych badań, które kilkakrotnie zmieniały kierunek W latach 1910-tych Kliun przeszedł przez symbolizm, kubizm i kubofuturyzm, jego spotkanie z Kaz.1 nie tylko temat: staje się metodą konstruowania twarzy i ruchu W 1915 roku Kliun uczestniczył w futurystycznej wystawie Tramwaj V następnie o 0.10 założycielski przejaw suprematyzmu Podpisał manifest z Malewiczem i Michaiłem Menkowem rozprowadzany na wystawę Jego suprematyczne kompozycje równoważą prostokąty, koła i przekątne na przestrzeni bez horyzontów Dołączył do grupy Supremus, a następnie badał kuliste kształty, gdzie światło i kolor wydają się przechodzić przez materię Po rewolucji Kliun kierował centralnym biurem wystawowym działu sztuk plastycznych Narkompros, nauczał na warsztatach, które stały się Vkhoutem w Inkhouk.broni sztuki nieobiektywnej, ale oddziela się od pewnych pozycji produktywnych.W latach 20. jego malarstwo ewoluowało w kierunku puryzmu, następnie powróciło do bardziej czytelnych martwych natur, zachowując jednocześnie geometryczną organizację.Adaptacja ta odzwierciedla także polityczne zatwardzenie wobec awangardy.Kliun kontynuował rysunki, pisma teoretyczne i prace prywatne aż do swojej śmierci w Moskwie w 1943 roku.selekcja "Iwan Kliun" szczególnie porównała kompozycję gramofonową i nieobiektywną - Autoportret z piłą.Jego czytanie sprzyja kolorowi.

Kliun nie podąża za pojedynczą abstrakcją: wystawia ją na próbę, od rozdrobnionej maszyny do płaszczyzny supremacji, a następnie do kuli przeciętej światłem.